كنى .
فَلَوْ لا نَصَرَهُمُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ قُرْباناً آلِهَةً .
آنها بتها را پرستيدند ، تا به خداوند نزديكشان سازند و از عذاب او رهايشان كنند . امّا زمانى كه عذاب فرود آمد ، بتها هيچكارى براى آنها نتوانستند انجام دهند .
بَلْ ضَلُّوا عَنْهُمْ .
بلكه آنها را گم كردند و جايشان را نيافتند . اين سخن ، تحقير مشركان و بتهاى آنهاست .
وَ ذلِكَ إِفْكُهُمْ وَ ما كانُوا يَفْتَرُونَ .
« ذلك » به كمك نكردن بتها اشاره است و اينكه آنها نمىتوانند كسانى را كه آنها را مىپرستند و در هنگامهء سختى به آنها چشم دوختهاند يارى دهند و معناى آيه چنين است : سخن مشركان مبنى بر اينكه بتها شفاعتگران ما در نزد خدا هستند و ما را از عذاب او مىرهانند ، دروغ است .