كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ .
« ذلك » به بدترين كيفر در برابر بدترين عمل اشاره دارد كه عبارت است از جاودانه بودن در آتش جهنم . اين جاودانه بودن عذاب را خداوند كيفر هركسى قرار داده است كه وقتى خداوند دلايل روشن يگانگى و عظمتش را ارائه كرد ، وى اين دلايل را انكار نمود و در صدد دشمنى با او برآمد . اين آيه بدين نكته اشاره دارد كه عذر كافر و مشرك به هيچ روى پذيرفته نمىشود و نادانى ، تنها در غير كفر و شرك به عنوان عذر محسوب مىشود ، چون دلايل يگانگى خداوند آنقدر روشن است كه هيچگونه پيچيدگى و پوشيدگى در آن وجود ندارد و شناخت و باور آن نياز به چيزى ندارد جز نگرش دور از هوس و تقليد .
وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا .
منظور پيروان مستضعفند .
رَبَّنا أَرِنَا الَّذَيْنِ أَضَلَّانا مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ ،
يعنى از پيروىشدگان .
نَجْعَلْهُما تَحْتَ أَقْدامِنا لِيَكُونا مِنَ الْأَسْفَلِينَ .
آنان از خدا مىخواهند كه آنان را بر شياطين انس و جنّى كه گمراهشان كردهاند ، مسلّط كند ، تا با گامهاى خود لگدمالشان سازند و آنان در جايى ژرفتر از جاى فعلى خود در جهنم باشند . ليكن خدا آنان را بسنده است ؛ زيرا هركس را بر وفق گناه بد و گناه بدترش مجازات مىكند .