آيين ، چنين سخنى نشنيدهايم و اين جز دروغ هيچ نيست . ( 7 )
آيا از ميان همهء ما وحى بر او نازل شده است ؟ بلكه آنها از وحى من در ترديدند ، و هنوز عذاب مرا نچشيدهاند . ( 8 )
يا آنكه خزاين رحمت پروردگار پيروزمند بخشندهات در نزد آنهاست ؟ ( 9 )
يا فرمانروايى آسمانها و زمين و هرچه ميان آن دوست ، از آن آنهاست ؟ پس با نردبانهايى خود را به آسمان كشند . ( 10 )
آنجا لشكرى است ناچيز از چند گروه شكستخوردهء به هزيمت رفته . ( 11 )
واژگان
فى عزّة و شقاق : در خوددارى كردن از پذيرش حق و دشمنى با حق و طرفدارانش .
لات حين : نيست هنگام .
مناص : جاى گريختن .
عجاب : امرى كه موجب افراط در شگفتى شود [ - بسيار شگفتآور ] .
الملأ : گروه اشراف .
الأسباب : راهها و وسائلى كه بتوان از راه آنها به هدف رسيد .
اعراب
« و القرآن » قسم و جوابش محذوف است : « انّه الحقّ و يا لقد جاء الحقّ » . « كم » در محلّ نصب به « أهلكنا » . « لات حين مناص » ، « لا » نافيه كه مانند « ليس » عمل مىكند و « تا » زايد مىباشد مانند تاى « ربت و ثمت » . اسم « لا » محذوف و « حين مناص » خبر آن است : « لات الحين حين مناص » . « لات » تنها بر سر زمان داخل مىشود . مصدر مؤوّل از « ان جاءهم » مجرور به « من » محذوف : « عجبوا من مجيئهم منذر » . « ان امشوا » ، « ان » مفسره براى قول حذف شده كه در معنا چنين است : « و انطلق الملأ منهم بقول هو امشوا » . « لمّا » ادات جزم . « عذاب » به معناى « عذابى » است . « جند » مبتدا و « مهزوم »