« من براى بندگان شايستهام ، چيزى را آماده كردم كه نه چشمى ديده ، نه گوشى شنيده و نه بر قلبى گذشته است . آنچه را من به شما گفتم رها كنيد و اگر مىخواهيد اين آيه را بخوانيد :
فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ .
أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ .
در بسيارى از تفاسير ؛ همچون جامع البيان ، نوشتهء طبرى ، البحر المحيط ، نوشتهء اندلسى و روح البيان تأليف حقى آمده است : اين آيه در مدينه و در شأن على بن ابيطالب عليه السّلام و وليد بن عقبة بن ابى معيط نازل شد . ما عبارتى را كه در تفسير طبرى آمده است برمىگزينيم : « ميان وليد و على عليه السّلام سخنى ردّ و بدل شد . وليد گفت : زبانم از تو گوياتر و نيزهام از تو تيزتر و شجاعتم از تو بيشتر است . على عليه السّلام فرمود : ساكت باش كه تو فردى آلوده و گناهكار هستى . بنابراين ، خداوند آيه را دربارهء آن دو فروفرستاد : « آيا آن كس كه ايمان آورده همانند كسى است كه عصيان مىورزد » . نه به خدا سوگند . آنان نه در دنيا برابرند ، نه در هنگام مرگ و نه در آخرت » .
أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوى نُزُلًا بِما كانُوا يَعْمَلُونَ .
اين آيه تفاوت ميان مؤمنان پرهيزگار و گناهكاران بدبخت را بيان مىكند و تفاوت ميان اين دو گروه همانند تفاوت ميان پاك و ناپاك ، نيكى و بدى و بهشتى كه خداوند براى پرهيزگاران و آتشى كه براى گناهكاران وعده داده است ، مىباشد .
وَ أَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْواهُمُ النَّارُ كُلَّما أَرادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْها أُعِيدُوا فِيها وَ قِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذابَ النَّارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ .
براى مؤمنان بهشت پرنعمت و براى تبهكاران آتش جهنم است . نظير اين آيه در جلد پنجم در آيهء 22 از سورهء حج بيان شد .
وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذابِ الْأَدْنى دُونَ الْعَذابِ الْأَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ .
مراد از عذاب ادنى ، عذاب دنياست ؛ مانند : خشكسالى ، و با و امثال آن . خداوند با اين عذاب و نيز با دلايل روشن ، بىخبران و كسانى را كه به جاى حق به باطل سرگرم شدهاند ، هشدار مىدهد ، تا پند گيرند و از انجام كارهاى زشت ، خوددارى كنند و در غير اين صورت ،