اوست كه برايتان از جنس خودتان همسرانى آفريد . تا به ايشان آرامش يابيد ، و ميان شما دوستى و مهربانى نهاد . در اين عبرتهايى است براى مردمانى كه مىانديشند . ( 21 )
و از نشانههاى قدرت او ، آفرينش آسمانها و زمين ، و اختلاف زبانها و رنگهايتان است . در اين عبرتهايى است براى دانايان . ( 22 )
و از نشانههاى قدرت او خوابيدن شماست در شب و روز و به طلب روزى برخاستن شماست . در اين عبرتهايى است براى مردمى كه مىشنوند . ( 23 )
و از نشانههاى قدرت اوست كه برق [ و رعد ] را به قصد بيم و اميد ، به شما مىنماياند . و از آسمان باران مىفرستد تا زمين مرده را بدان زنده سازد . در اين عبرتهايى است براى كسانى كه به عقل درمىيابند . ( 24 )
و از نشانههاى قدرت اوست كه آسمان و زمين به فرمان او برپاى ايستادهاند . سپس شما را از زمين فرامىخواند و شما از زمين بيرون مىآييد . ( 25 )
واژگان
تظهرون : در وقت ظهر درمىآييد ؛ مانند « تمسون ؛ به شب درمىآييد » و « تصبحون ؛ به صبح درمىآييد » : به شب درمىآييد .
من أنفسكم : از نژاد خودتان .
لتسكنوا اليها : با آنها آرامش يابيد . در نتيجه ، مرد در كنار زن ، هم آرامش روحى پيدا كرد و هم آرامش جسمى .
اعراب
« فسبحان اللّه » منصوب ، بنابراين كه مفعول مطلق است ، امّا معنايش فعل امر مىباشد : « فسبّحوا ؛ يعنى تسبيح گوييد » . « حين » منصوب به آن . « عشيّا » عطف است بر « حين » . « له الحمد » مبتدا و خبر و جملهء معترضه است . مصدر مؤوّل از « ان خلقكم » مبتدا و « من آياته » خبر . « إذا أنتم » « اذا » براى مفاجات . مصدر برگرفته از « لتسكنوا »