اين پرسش را در جلد اوّل ، مىتوانيد پيدا كنيد . امام على عليه السّلام فرمود : « قرآن ظاهر نيكو و باطن ژرف دارد ، عجايب آن از ميان نمىرود و غرايب آن تمام نمىشود و تاريكىها جز با قرآن از ميان نمىروند » .
وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يُؤْمِنُونَ ؛
لكن بيشتر مردم نه به قرآن ايمان مىآورند و نه به ديگر سخنان حق و عدالت ، مگر كسى كه نيكىاش را در نيكى مردم و بدىاش را در بدى آنان بداند .
به يكى از مؤمنان گفتند : بازارى كه مغازهات در آن قرار دارد سوخت ، لكن مغازهء تو سالم مانده است . او گفت : الحمد للّه . آنگاه متوجّه شد كه خدا را نافرمانى كرده ؛ زيرا نيكى را تنها براى خودش خواسته ، نه براى مردم . از اينرو ، از گناه خويش آمرزش طلبيد و توبه كرد . امثال اين شخص ، گروه اندكى هستند كه در مقابل گروه بسيار قرار دارند ؛ يعنى گروهى كه مقصود خداوند در اين آيه است :
« وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يُؤْمِنُونَ »
.