نيك و اگر عمل بد باشد ، پاداش بد داده مىشود .
أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ .
امام على عليه السّلام اولياى خدا را چنين توصيف مىكند : « آنان كسانى هستند كه به درون دنيا مىنگرند ، هرگاه مردم به برون آن بنگرند . براى آيندهء دنيا كار مىكنند ، هرگاه مردم براى حاضر آن كار كنند .
از اينرو ، آنان چيزى - هواى نفس - را نابود مىكنند كه بيم دارند آنان را نابود كند و چيزى را از دنيا رها مىكنند كه مىدانند آن هم آنان را رها خواهد كرد » . و نيز مىفرمايد : « بهترين مردم در پيشگاه پيامبران ، داناترين آنان به دستوراتى است كه آنان [ از سوى خدا ] آوردهاند و دوست محمّد صلّى اللّه عليه و إله كسى است كه از خدا فرمان برد ، هرچند خويشاوند او نباشد و دشمن محمّد صلّى اللّه عليه و إله كسى است كه خدا را معصيت كند ، هرچند خويشاوند او باشد » . معناى اين سخنان على عليه السّلام آن است كه تنها تصديق پيامبر ، بدون تقوا و عمل ، هيچ سودى ندارد . خداوند نيز با اين سخن خود بدان اشاره مىكند :
الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ .
در اينباره ، در جلد اوّل ، در بخش : « ايمان بدون تقوا نيست » ، در تفسير آيهء 212 از سورهء بقره و نيز در جلد دوم در بخش « تقوا » در آخر سورهء آل عمران سخن گفتيم .
لَهُمُ الْبُشْرى فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ .
ضمير « لهم » به متقين برمىگردد .
مژدهء خدا در دنيا به آنان اين است كه آنها در عقيده و عمل خود ، حقبهجانبند . و ترديدى نيست كه هرگاه انسان نسبت به دين و كارهاى خود اعتماد داشته باشد ، دلش آرام مىگيرد و احساس خوشبختى مىكند . امّا مژدهء خداوند به پرهيزگاران در آخرت عبارت است از : شادمانى آنها به نعمت و بخشش خدا : « به نعمت و فضل خدا شادمانى مىكنند و خداوند مزد مؤمنان را تباه نمىكند » . « 1 »
لا تَبْدِيلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ ؛
زيرا خدا خلاف وعدهء خود نمىكند و هرگاه چيزى را اراده كند ، هيچ مانعى از ارادهء او نخواهد بود : « و اگر خدا به تو زيانى برساند ، جز او
هامش
( 1 ) . آل عمران ( 3 ) آيهء 171 .