اعراب
مصدر ريخته شده از « ان اوحينا » اسم « كان » و « عجبا » خبر آن . « للنّاس » حال از « العجب » . « ان انذر » . « ان » مفسّره و به معناى اى . مصدر ريخته شده از « انّ لهم قدم صدق » ، مجرور به باى محذوف و متعلق به « بشّر » .
تفسير
الر .
در آغاز سورهء بقره دربارهء اين حروف سخن گفته شد .
تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ
« تلك » اشاره به اين است كه هرآيه از آيات قرآن ، دربردارندهء حكمت و فصل خطاب است .
أَ كانَ لِلنَّاسِ عَجَباً أَنْ أَوْحَيْنا إِلى رَجُلٍ مِنْهُمْ .
افراد زيادى بودند كه مسئلهء ارتباط خداوند با يكى از بندگانش و برگزيدن او را از ميان ديگران ، انكار مىكردند . عوامل اين انكار عبارت بودند از :
1 . آنان حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و إله را با خودشان مقايسه مىكردند . بنابراين ، وقتى خدا با آنها تماس نگيرد ، با ديگران هم نبايد تماس بگيرد . پاسخ اين مقايسه آيهء « خدا داناتر است كه رسالت خود را كجا قرار دهد » . « 1 » محمد صلّى اللّه عليه و إله ويژگىهايى دارد كه تنها او را شايستهء پيامبرى قرار داده است و ديگران اين ويژگىها را ندارند .
2 . آنها نوع ارتباط با خدا را نمىدانند و گمان مىكنند كه ارتباط او با محمّد صلّى اللّه عليه و إله دقيقا همانند ارتباط آنها با يكديگر است و اين ، چيزى است كه عقل آن را نمىپذيرد . پاسخ اين توهّم آيهء « هيچ بشرى را نرسد كه خدا جز به وحى ، يا از آن سوى پرده ، با او سخن گويد . يا فرشتهاى مىفرستد تا به فرمان او هرچه بخواهد به او وحى كند . . . » . « 2 »
هامش
( 1 ) . انعام ( 6 ) آيهء 124 .
( 2 ) . شورى ( 42 ) آيهء 51 .