اصحاح 19 ، شمارهء 33 و 34 آمده است : « امّا وقتى كه آنها به عيسى رسيدند و او را مرده يافتند ، خون و آب بيرون آمد » ؛ يعنى پس از مرگ مسيح ، از پهلويش بيرون آمد . وقتى يهود بتوانند مسيح عليه السّلام را به هلاكت برسانند ، خداوند به طريق اولى مىتواند ، او و مادرش را هلاك كند .
وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ .
اين سخن يهود و نصارا درست همانند سخن آنان است كه خداوند در آيهء 111 ، از سورهء بقره حكايت كرده است :
« وَ قالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى » .
تفسير اين آيه در جلد اوّل از همين تفسير ، موجود است . در اينجا خوب است به عقيدهء اسلام اشاره كنيم كه مىگويد : هيچ انسانى بر انسانى ديگر برترى ندارد ، جز به سبب تقوا ، و نيز بر زبان راندن كلمهء اسلام [ يعنى كلمهء توحيد ] اثرى ندارد ، مگر اينكه با عمل صالح همراه باشد .
قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ .
ممكن است بپرسيد : اين آيه ، پاسخ عقيدهء يهود و نصارا مبنى بر اينكه آنان فرزندان و دوستان خدا هستند نمىتواند باشد ؛ زيرا آنها مىگويند : خداوند در روز قيامت ما را عذاب نخواهد كرد ؛ گرچه آنان دليل محسوسى بر عدم عذابشان در آخرت ندارند ؛ اما دليل محسوسى نيز بر عذاب آنان در آن روز وجود ندارد ؟
پاسخ : مراد از عذاب ، اعمّ از عذاب دنيا و عذاب آخرت است . خداوند يهود را به دست فراعنه ، بختنصّر ، رومىها و ديگران ، در همين دنيا عذاب كرد ( ر . ك : همين تفسير ، ج 1 ) . امّا عذاب نصارا در دنيا ، مصيبتبارتر و تلختر بوده است ؛ زيرا برخى از آنان عليه برخى ديگر به جنگ پرداختند و گروهى ، گروهى ديگر را عذاب و شكنجه كردند . بديهى است كه پدر ، فرزندانش را و دوست ، دوستان خود را عذاب نمىكند .
امّا دليل بر عذاب آنان در آخرت ، اين سخن خداوند است :
بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ ؛
شما بشر هستيد و هيچ امتيازى بر انسانهاى ديگر نداريد . تمامى مردم از آدم هستند و آدم