كه زندگى آنها را به تباهى كشانده بودند و بالاتر از همهء اين بلاها اينكه آبهايشان به خون تبديل شده بود . در اين هنگام بود كه نزد موسى به شكايت و زارى پرداختند و به او گفتند : اگر پروردگارت ، عذاب را از ما بردارد ، از مؤمنان خواهيم بود . خدا هم عذاب را براى مدّتى از آنها برداشت تا شايد به سوى او برگردند . لكن فرعونيان پيمان خود را شكستند و همچنان بر كفر خود پاى فشردند . ازاينرو ، خدا آنان را در دريا غرق و ريشهء كافران را قطع كرد .
آنچه گفته شد ، خلاصهاى گذرا از محتواى آياتى است كه ما درصدد تفسير آنها هستيم . اين آيات از آيهء 103 آغاز مىشود و به آيهء 137 پايان مىپذيرد . ما اين آيات را به صورت زير شرح مىكنيم :
تفسير
ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى بِآياتِنا إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ فَظَلَمُوا بِها .
ضمير
« بَعْدِهِمْ »
به پيامبران پنجگانه ، يعنى نوح ، هود ، صالح ، لوط و شعيب و يا به اقوام آنان بر مىگردد . آياتى كه موسى عليه السّلام با آنها مبعوث شد ، عبارتند از : معجزاتى كه بر نبوت او دلالت مىكنند . منظور از ملأ فرعون ، بزرگان قوم او هستند ؛ يعنى كسانى كه اهل حلّ و عقدند و ديگران بايد از آنها پيروى كنند و در برابر آنان تسليم محض باشند . « ظلموا بها » ؛ يعنى به معجزات و آيات كافر شدند و آنها را انكار كردند .
فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ .
مفسدان عبارتند از : فرعون و ياران او كه بر بندگان خدا حكومت مىكنند . نوع اين مجازات در آينده بيان خواهد شد .
وَ قالَ مُوسى يا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ .
موسى عليه السّلام با نداى
« يا فِرْعَوْنُ ! »
او را مخاطب قرار مىدهد ، بدون آنكه براى وى احترامى قائل شود ؛ زيرا او از زبان خدا سخن مىگويد و رسالت خدايى را به او ابلاغ مىكند كه هر بزرگى در نزد او كوچك است . از اينجا ، ما به رمز شيوهء صالحان پى مىبريم كه در برابر گناهكاران