هركس رسول خدا را دشمن بدارد ، چه بخواهد و چه نخواهد ، با خدا دشمنى كرده است . بنابراين ، پيروان اديان ديگر كه ادّعا مىكنند به خدا ايمان دارند ؛ ولى با حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله دشمنى مىورزند ، از دشمنترين دشمنان خداوند شمرده مىشوند .
اگر كسى بگويد : جهل پيروان اديان ديگر به حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله عذرى موجّه است ؛ در پاسخ خواهيم گفت : براى كسى كه از هواهاى نفسانى پيروى و از پدران خود تقليد مىكند ، بهطور كلى عذرى پذيرفته نيست ، مگر پس از درنگ و توجّه به تمامى دليلهاى نبوت حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله ، و شخص آگاه و دانا ، به اين دلايل با نظر عدل و انصاف نمىنگرد ، مگر اينكه ايمان مىآورد و اعتراف مىكند . بهعلاوه ، دوستى كوچك به بزرگ و بنده به مولاى خود جز با اطاعت و پيروى معنا ندارد ؛ هر كس چيزى را دوست بدارد كه خدا و رسولش آن را دشمن مىدارند و نيز چيزى را دشمن بدارد كه خدا و رسولش آن را دوست مىدارند ، دشمن خدا و رسول است ؛ هر چند چنين تصوّر كند كه وى از دوستان خداست ؛ زيرا چنين دوستى ، كه هيچگونه اثر عملى بر آن مترتّب نيست ، صرفا توهّم و خيال است .
قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ .
ظاهر آيه آن است كه حقيقت دين ، همان اطاعت از خدا و رسول است و ترك اطاعت مستلزم كفر ، بلكه خود كفر است . خداوند متعال مىفرمايد :
« فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ ؛
پس اگر روىگردان شدند بدانند كه او كافران را دوست ندارد » . در اينجا خداوند نفرمود : خدا بر گناهكاران خشم مىگيرد و يا آنها را مجازات مىكند ؛ به بيان روشنتر خداوند ، گناه را نهتنها سبب خشم و مجازات دانسته كه آن را موجب كفر نيز تلقّى كرده است .
البته اين نكته [ كفر بودن گناه ] سخت و دهشتانگيز است ؛ چراكه در اينصورت جز تعداد بسيار اندك ، كسى در دين و اسلام باقى نخواهد ماند مگر اينكه گفته شود :
مراد از كفر در اينجا همان عصيان است ؛ چنانكه در آيهء
« وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ