باشد ، آن را به صورت همدمى زيبا و اگر بد باشد ، آن را به صورتى زشت و وحشتناك مشاهده مىكند . البتّه بايد توجّه داشت كه « عمل » از امور عارضى است كه باقى نمىماند و بازگشت و رؤيت آن امكانپذير نخواهد بود . بنابراين ، مقصود از سخن فوق بايد اين باشد كه هركس در روز قيامت ، جزاى عملش را مىبيند نه خود عمل را . وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً . « واو » براى استيناف و معناى آيه اين است : كسى كه در اين دنيا خدا را معصيت مىكند ، آرزو دارد كه فرداى قيامت ، كيفر عملش را نبيند و حتّى آرزو مىكند ميان او و آن روز از شرق تا غرب فاصله باشد . وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ ؛ خدا به همهء بندگان خود مهربان است ، حتّى به گناهكاران ، چراكه خداوند آنان را به چيزى مكلّف ساخته كه توانايى انجام آن را دارند و آنان را از مجازاتى كه گناه در پى دارد ، برحذر داشته و در توبه را براى كسانى كه از خدا بخواهند ، گشود ، و براى هيچكس عذر و بهانهاى نگذارده است .
التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى )ج ٢ — صفحة 81
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٨١