تفسير
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَ الطَّاغُوتِ .
خداوند در آيات پيشين ، يهود را به گمراهى ، گمراه ساختن ديگران ، تحريف سخن و پاك دانستن خود از عيب و گناه ، آن هم به دروغ و افترا ، وصف كرد . آنگاه در اين آيه آنان را چنين توصيف مىكند : « به جبت و طاغوت ايمان مىآورند » ؛ يعنى به بتهايى كه قريش آنها را مىپرستند .
اين سؤال مطرح مىشود : چگونه خداوند دربارهء يهود گفته است : « آنان به جبت و طاغوت ايمان مىآورند » با اينكه آنها به بتهاى قريش ايمان نداشتند ؟
پاسخ : آرى ، يهوديان قلبا به بتهاى قريش ايمان نداشتند ؛ لكن از باب نفاق و به سبب تعصّب و دشمنى با محمّد صلّى اللّه عليه و آله و پيروانش ، بدانها اعتراف مىكردند . آنان به بتپرستان مىگفتند : شما به راه هدايت نزديكتر از مسلمانان هستيد . هرچند براى يهود شايستهتر آن بود كه مسلمانان را بر ضدّ بتپرستان يارى كنند ؛ زيرا مسلمانان اهل كتاب بودند و بر خلاف بتپرستان ، تورات را قبول داشتند ؛ لكن يهود با حق مخالفت كردند و در كنار مشركان ايستادند . ازاينرو ، خدا آنان را بهسان بتپرستان برشمرد : « آنان به جبت و طاغوت ايمان مىآورند » .
به اين ترتيب تفسير اين سخن خداوند را نيز درمىيابيم كه فرمود :
هؤُلاءِ أَهْدى مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا ؛
يعنى يهوديان گفتند : راه مشركان از راه مؤمنان به هدايت نزديكتر است . پس پاسخ سؤال در خود آيه موجود است .
با اين بيان ، روشن شد كه
« هؤُلاءِ »
اشاره به بتپرستان است و نيز لام در
« لِلَّذِينَ كَفَرُوا »
براى بيان علت مىباشد ؛ بدين معنا كه يهوديان سخنان خود را به سبب خشنودى كافران ، كه همان مشركان قريش باشند ، مىگفتند و به گفتههاى خود اعتقاد نداشتند .