وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ ؛
يعنى نه از حكمت خداى متعال و نه از سنّت اوست كه مؤمنان را از احوال مردم آگاه سازد و بگويد : اين مؤمن است و آن منافق ، بلكه بر شما مؤمنان است كه در هنگامههاى سختى و گرفتارى ، پاك را از ناپاك تشخيص دهيد ، چنانكه اين نكته ، در واقعهء احد و در آن زمان كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از اصحاب خود - كه از شدّت جراحت رنج مىبردند - خواست تا بار ديگر به همراه او به تعقيب و مقابلهء دشمن در « حمراء الاسد » بپردازند ، تحقق پيدا كرد ؛ به ديگر سخن خدا از ايمان و يا نفاقى كه در دلهاى مردم وجود دارد ، كسى را آگاه نمىكند ، بلكه دستور مىدهد تا افراد ، جان و مال خويش را در راه او ايثار كنند و در آن صورت است كه مؤمن از منافق مشخص مىشود .
البته خداوند به سبب حكمتى كه دارد ، برخى از پيامبرانش را از ايمان اين و يا نفاق آن شخص ، آگاه مىسازد و همين مطلب ، معناى سخن خداى متعال است :
وَ لكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ ؛
ولى برخى از پيامبرانش را كه خود بخواهد ، برمىگزيند . آيهء 26 سورهء جن نيز همانند اين آيه است :
« عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ ؛
او داناى غيب است و غيب خود را بر هيچ كس آشكار نمىسازد ، مگر بر آن پيامبرى كه از او خشنود باشد » .