نمىشود » . و مراد از آيهء پيشين : « مگر كسانىكه توبه كنند » ، توبهكنندگان هستند كه حقيقتا و به راستى ، توبه كرده باشند .
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْءُ الْأَرْضِ ذَهَباً وَ لَوِ افْتَدى بِهِ .
بىترديد ، كسى كه زندگىاش با كفر پايان پذيرد و در اين حالت از دنيا برود ، در زمرهء كافران محسوب خواهد شد .
اين سؤال پيش مىآيد : در روز قيامت ، نه طلايى وجود دارد و نه وسيلهاى براى تملّك آن و نه انفاق آن . بنابراين ، ذكر آن در آيهء فوق ، چه فايدهاى دارد ؟
پاسخ : مراد آن است كه در روز قيامت به هيچعنوان ، راهى براى فديه دادن و باز خريدن وجود ندارد و بديهى است كه فرض محال ، محال نيست . امام على عليه السّلام در وصف جهنّم مىگويد : « ساكن جهنم كوچ نمىكند و با گرفتن فديه ، اسيرش آزاد نمىشود » .