ايمان داشتن به نبوت آنها به منزلهء آن است كه در آن واحد ، بر يكچيز هم حكم به نفى بكنيم و هم حكم به اثبات .
تفسير آيهء دوم ، يعنى اين سخن خداوند متعال :
وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلامِ دِيناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ
را مىتوان با مراجعه به تفسير آيهء 19 از سورهء آل عمران :
« إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ » ،
به دست آورد .
خوب است به اين نكته اشاره كنم كه برخى به آيهء 62 از سورهء بقره :
« إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ النَّصارى وَ الصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ؛
كسانىكه ايمان آوردند و كسانىكه آيين يهودان و ترسايان و صابئان را برگزيدند ، اگر به خدا و روز بازپسين ايمان داشته باشند و كار شايسته كنند ، خدا به آنها پاداش نيك مىدهد و نه بيمناك مىشوند و نه محزون » ، استدلال مىكنند كه فرقى ميان مسلمان ، يهودى و نصرانى - مادام كه همگى به خدا و روز قيامت ايمان داشته باشند - وجود ندارد . اين استدلال ، از دو جهت اشتباه است : اوّلا ، مراد از يهوديان و نصرانيان و صابئان مذكور در آيه ، كسانى هستند كه پيش از محمّد صلّى اللّه عليه و آله با اعتقاد به يكى از اديان ، در گذشته باشند و ما اين موضوع را در هنگام تفسير آيه ، به تفصيل بيان كرديم . ثانيا ، لفظ آيه هرچند در ظاهر عامّ است و همهء زمانها را شامل مىشود ، لكن آيهء
« وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلامِ دِيناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ »
اين آيه را تخصيص مىزند و آن را به يهوديان و نصرانىهايى اختصاص مىدهد كه پيش از محمّد صلّى اللّه عليه و آله به يكى از ايندو آيين اعتقاد داشتهاند ، امّا كسى كه پس از بعثت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و شنيدن دعوت آن حضرت ، به وى ايمان نياورد ، ايمان او [ در پيشگاه خدا ] پذيرفته نيست :
وَ هُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخاسِرِينَ ؛
و در آخرت از زيانكاران خواهد بود .