پايان آيه سابق مخاطب قرار داد و گفت :
« إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ »
پس از اين آيه ، بلافاصله فرموده است :
« تِلْكَ الرُّسُلُ »
بنابراين ، مشخص است كه مراد از
« الرُّسُلُ »
بايد تمام پيامبرانى باشد كه محمّد صلّى اللّه عليه و إله از جملهء آنان است ، نه - آنچنانكه بسيارى از مفسّران گفتهاند - گروه خاصى از آنها . باوجود اينكه مىدانيم تمام پيامبران در اصل نبوت و نيز در اينكه خداوند همهء آنانرا براى تبليغ رسالت و هدايت خلق خود برگزيده است ، يكسانند ، امّا در خصوصيات با يكديگر متفاوتند . سخن درستتر آن است كه برخى از پيامبران به بعضى از خصوصيات شهرت يافتهاند ، چراكه خداوند اين پيامبر را به آن خصوصيت در كتاب خود توصيف كرده است .
براى نمونه ابراهيم به عنوان « خليل اللّه » شهرت دارد ؛ زيرا خداوند فرموده است :
« وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا » .
« 1 » موسى عليه السّلام به « كليم اللّه » شهرت دارد ؛ زيرا خداوند سبحان فرموده است :
« وَ كَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَكْلِيماً » .
« 2 » عيسى عليه السّلام به « روح اللّه » مشهور است ؛ چراكه خداوند فرموده است :
« إِنَّمَا الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ كَلِمَتُهُ أَلْقاها إِلى مَرْيَمَ وَ رُوحٌ مِنْهُ » .
« 3 » حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و إله به عنوان « خاتم النبيين » شهرت دارد ؛ زيرا خداوند - عزّ و جلّ - دربارهء او فرموده است :
« رَسُولَ اللَّهِ وَ خاتَمَ النَّبِيِّينَ » .
« 4 »
خداوند سبحان برخى از پيامبران را برتر و يا برخى از ويژگىها را براى بعضى از پيامبران بيان كرده است .
مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ .
به اتفاق همهء مفسّران ، مراد از اين آيه ، موسى بن عمران است .
هامش
( 1 ) . نساء ( 4 ) آيهء 125 .
( 2 ) . همان ، آيهء 164 .
( 3 ) . همان ، آيهء 170 .
( 4 ) . احزاب ( 33 ) آيهء 40 .