قرض الحسنه دادن براى خدا
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 245 ]
مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً كَثِيرَةً وَ اللَّهُ يَقْبِضُ وَ يَبْصُطُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 245 )
كيست كه به خدا قرض الحسنه دهد تا خدا بر آن چند برابر بيفزايد ؟ خدا تنگدستى دهد و توانگرى بخشد و شما به سوى او بازمىگرديد . ( 245 )
اعراب
« مَنْ »
اسم استفهام و به معناى طلب و محلّ آن مرفوع است بنابراين كه مبتدا مىباشد .
« ذَا »
خبر و
« الَّذِي »
بدل است .
« قَرْضاً »
مفعول مطلق و نيز ممكن است مفعولبه و به معناى مال وام داده شده باشد .
« فَيُضاعِفَهُ »
منصوب به « أن » مقدّره و نيز جايز است به رفع خوانده شود بنابراين كه عطف بر
« يُقْرِضُ »
باشد .
« أَضْعافاً »
حال است از « هاء » در
« فَيُضاعِفَهُ »
و ممكن است مفعول مطلق و به معناى « مضاعفه » باشد .
تفسير
خداوند پس از آنكه در آيهء پيش به خاطر دفاع از حق ، فرمان جنگ را صادر كرد ،