و كودك از مادر جدا مىشود . معناى آيه آن است كه در صورتى كه پدر و مادر با يكديگر مشورت كنند و به نفع كودك به توافق برسند ، مىتوانند كودك را بيش از دو سال و يا پس از دو سال از شير برگيرند و حتّى پدر مىتواند كودك خود را به دايه بدهد و اجرت او را بپردازد و به اين موضوع خداوند سبحان اشاره مىفرمايد :
وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَكُمْ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ .
جملهء
« إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ »
خطاب به پدران است و معنايش اين است كه اى پدران ، در شير دادن كودك ، مادر سزاوارتر و محقتر است از زن بيگانه و بايد به مادر ، اجرة المثل را بپردازيد . هرگاه با توجّه به اين حقّى كه مادر دارد ، شما كودك را به او سپرديد و نيز اجرة المثل را به خاطر شير دادن براى او ضمانت كرديد و پس از آن ، وى از شير دادن كودك خوددارى نمود و بيش از آنچه حق دارد مطالبه كرد ، در آن صورت ، شما مىتوانيد براى فرزندانتان دايههاى ديگرى انتخاب كنيد . برخى گفتهاند : معناى
« إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ »
آن است كه اگر به دايههاى بيگانه [ يعنى غير از مادر ] اجرتى را كه در ميان مردم رايج و معمول است بپردازيد ، گناهى بر شما نيست .
در هرحال ، پدر بايد حق هر صاحب حقّى را بپردازد ، خواه مادر باشد خواه دايه .