نيكو خواهد بود ، امّا اگر با نيّت و معاشرت بد انجام گيرد ، جز فقر ، تباهى ، مشكلات و بدبختى در زندگى پدران و فرزندان ، پيامد ديگرى ندارد .
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ .
هدف از اين آيه آن نيست كه به ما خبر دهد كه خداوند دانا و يا داناتر است ، هرگز چنين نيست ، چراكه حقيقت مزبور بديهى است و نياز به آموزش و تفهيم ندارد . هدف آيه تنها اين است كه ما را به عمل كردن به احكام خداى تعالى ترغيب و تشويق كند ، هرچند سبب منفعت و صلاح اين احكام براى ما آشكار نباشد ، چراكه آن حكيم بلندمرتبه ما را به چيزى فرمان نمىدهد مگر اينكه در آن خير و صلاح باشد و هيچ ضرورتى ندارد كه ما جزئيات اين خير را بدانيم ، بلكه همين اندازه كافى است كه بدانيم آن كسىكه به ما امر و نهى مىكند ، حكيم و داناست و آنچه در زمين و آسمان است از او پنهان نيست .
در اينجا خوب است به تفاوت ميان شخص باايمان و بىايمان اشاره كنيم . انسان باايمان ، خود را متعهّد مىداند كه از سخن خدا اطاعت و بدان عمل كند و يقين دارد كه در اين سخن درواقع منفعتى وجود دارد ، هرچند وى از درك جزئيات آن ناتوان است . امّا انسان بىايمان به سخن خدا عمل نمىكند ، مگر اينكه علم و يا گمان به وجود منفعتى داشته باشد كه آن را با انديشهء خود درك مىكند و يا فرد ديگرى همانند او ، وى را به سوى آن راهنمايى مىنمايد . بسيار اتفاق مىافتد كه وى نااميد مىشود و خلاف آنچه تصوّر كرده بود آشكار مىگردد ، لكن شخص مؤمن همواره در امان و حفظ خداست .