ايمان از تقوا جدانشدنى است
زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا الْحَياةُ الدُّنْيا .
ميان كسىكه به وجود خدا كافر است و كسىكه صرفا از جهت فكرى ايمان به خدا دارد ، امّا عملا دنيايش را بر آخرتش ترجيح مىدهد ، هرگز تفاوتى وجود ندارد ؛ زيرا هركدام از آنها فريفتهء دنيا و زرق و برق آن گشته ، نقد را بر نسيه برترى داده ، خير و فضيلت را با معيار منفعت شخصى سنجيده است . آنها نه براى محرّمات خداوند ، اهمّيتى قائل شده و نه براى ارزشهاى انسانى . من هرچه در تفسير قرآن بيشتر پيش رفتم و تعمّق كردم و دربارهء آيات آن بيشتر تدبّر نمودم ، بيشتر يقين پيدا كردم كه ايمان به خدا بدون تقوا هيچ اثرى ندارد . و نيز پىبردم كه اگر كسى تمام همّت خود را دنيا قرار دهد ، از آيين حق و دين ، چه بخواهد و چه نخواهد ، به كلى منصرف خواهد شد . نتيجهء حتمى دو مقدّمهء فوق اين است كه يك انسان مؤمن به خدا ، مادام كه دنيايش را بر دينش ترجيح مىدهد و در گفتار و كردار خود ، هيچگونه اهمّيتى نسبت به اين ايمان قائل نيست ، با يك انسان كافر برابر است . بهطور متواتر از پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله روايت شده است كه فرمود : « دنيا و آخرت بهسان دو هوو هستند » ، بدين معنا كه توجّه به يكى از آن دو ، انسان را قهرا از ديگرى روىگردان مىكند . « 1 » امام على عليه السّلام فرمود : « دنيا و آخرت دو دشمن ناسازگار و دو راه مختلفند .
پس هركس دنيا را دوست بدارد ، آخرت را دشمن مىدارد . دنيا و آخرت بهسان مشرق و مغرب است و روندهء ميان اين دو ، هر مقدار كه به يكى از آنها نزديك شود از ديگرى دور مىشود » .
وَ يَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا .
طبيعى است ، آنانكه آيات و احكام خدا را به باد
هامش
( 1 ) . در حديث است : « بهترين شما كسى نيست كه دنيا را به خاطر آخرت و يا آخرت را به خاطر دنيا ترك مىكند ، بلكه بهترين شما كسى است كه هم از دنيا بهره مىگيرد و هم از آخرت . مؤمن نيرومند در پيشگاه خدا بهتر و محبوبتر از مؤمن ضعيف است » .