اخلاصمندان و بس
اسلام ، باطلگرايان را سرزنش كرده ، با عقل و وجدان با آنان به جدال برخاسته و نيز آنها را به نيكى اندرز و به كارهاى خوب دستور داده است ، لكن به كسى اجازه نداده است كه متعرّض آنان شود ، بلكه بايد تنها از طريق موعظه و اندرز آنها را هدايت كند ، مگر اينكه از حدود الهى تجاوز نمايند و با تبليغات دروغين و تهمت زدن ، بيگناهان و سادهلوحان را از حق منحرف كنند . و اگر چنين كردند ، در اين صورت ، ممانعت از آنها و تأديبشان واجب است . خداوند اين موضوع را در ضمن آيات متعدّد بيان كرده است كه برخى از آنها از اين قرارند :
آيهء 193 سورهء بقره : « اگر از آيين خويش دست برداشتند ، تجاوز جز بر ستمكاران جايز نيست » و آيهء 105 سورهء مائده : « اى مردم مؤمن ، خود را حفظ كنيد ، هرگاه شما هدايت شويد ، گمراهى ديگران براى شما زيانى ندارد . بازگشت همهء شما به سوى خداست و شما را به كارهايى كه مىكرديد آگاه خواهد ساخت » و نيز آيهاى كه هم اكنون در مقام تفسير آن هستيم :
لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ .
آرى ، تنها اخلاصمندان ، نه كمتر و نه بيشتر . البته اگر تعبير « بيشتر » درست باشد .