حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و إله و يهوديان مدينه
هنگامى كه پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و إله از مكه به مدينه هجرت كرد ، سه قبيله از يهوديان در مدينه زندگى مىكردند : بنى قينقاع ، بنى قريظه و بنى نضير . آنان در مدينه كارگاههاى شرابسازى ، مراكز فحشا و چراگاههاى خوك تأسيس كرده بودند . همچنين ، آنها زرگرى طلا و نقره و اسلحهسازى را در انحصار خود گرفته و به رباخوارى مشغول بودند و در يك كلام ، نبض اقتصاد مدينه در دست آنان بود ؛ درست مانند زمان ما كه هر جا باشند نبض اقتصاد آنجا را در دست مىگيرند .
پس از استقرار رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله در مدينه ، يهوديان منافع و امتيازات خود را بهطور مستقيم در خطر ديدند ؛ زيرا پس از آمدن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله جوانان مدينه به ميكدهها و مراكز فساد آنها رفتوآمد نمىكردند و اهالى ، گوشت خوك نمىخوردند و اينكار ، بدين معنا بود كه يهوديان تمام منابع درآمد و ثروت خود را از دست مىدادند . ازاينرو ، عليه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله دست به نيرنگ زدند و به همراه مشركان بر ضدّ مسلمانان توطئه كردند ، همچنانكه امروز نيروهاى ارتجاعى براى حفظ منافع خود دست به توطئه مىزنند . گويى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله روزى كه وارد مدينه شد و اوضاع آنجا را شناخت ، نيرنگ يهوديان را نيز پيشبينى و براى آن حساب بازكرد ؛ امّا خواست تا حجّتى عليه آنان اقامه كند و آنها را با سخنان خودشان محكوم سازد . ازاينرو ، در برخورد با آنانراه مدارا و مهربانى را درپيش گرفت ازاينرو عهدنامهاى ميان آن حضرت و يهوديان امضا شد ، با اين مفاد كه يهوديان در دين خود آزادى كامل داشته باشند ، اموال ، عبادتگاهها و جان آنها در امان باشد ، مشروط براينكه دشمنان پيامبر را يارى ندهند و نيز اگر آنها در كنار پيامبر در جنگ شركت كنند ، در غنايم جنگ سهيم خواهند بود . همچنين ، بر آنان است كه با مسلمانان در دفاع از مدينه شركت كنند تا وحدت ملّى حفظ شود ؛