وَجَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيحٍ طَيِّبَةٍ وَ فَرِحُوا بِها جاءَتْها رِيحٌ عاصِفٌ وَ جاءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكانٍ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ أُحِيطَ بِهِمْ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ لَئِنْ أَنْجَيْتَنا مِنْ هذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ ( 22 ) فَلَمَّا أَنْجاهُمْ إِذا هُمْ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما بَغْيُكُمْ عَلى أَنْفُسِكُمْ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( 23 )
/ 356
به هنگام خطر بنده به خدا روى مىآورد
رهنمودهايى از آيات :
در سياق سخن از كسانى كه جز خدا بتان را مىپرستند كه نه آنان را سود مىرساند و نه زيان . اينك به بيان موضع مردم در برابر آيات خدا مىپردازد كه چگونه بر حسب اختلاف وضع روحيشان دگرگون مىشوند مثلا اگر در وضعى نابهنجار باشند و خداى تعالى نعمت خود بر آنان ارزانى دارد بينى كه مىخواهند با آيات خدا مكر ورزند و بهانههايى بياورند كه به آنها ايمان نياورند . در حالى كه خدا به سرعت پاداش مىدهد . خداى تعالى براى ثبت اعمالى كه مرتكب مىشوند فرشتگانى بر آنها گماشته است .
در اينجا مثلى مىآورد كه خداى تعالى براى بندگان خود وسايل سير در دريا و خشكى را فراهم مىكند چون مردم به كشتى نشينند و بادبان بر آبها بگشايند نخست نسيمى نرم و ملايم مىوزد و كشتى نشستگان از سفر خويش شادماناند ولى پس از زمانى بادى سهمناك و توفنده مىوزد و دريا را بر مىآشوبد و موج از هر