بهرهمندى مؤمنان
[ 10 ] هر چه در بهشت هست نمونهء كوچكى از آن در اين دنيا هست و مؤمن پيش از مرگ خود از آن متمتع مىشود . چيزهايى كه مؤمنان در آن جهان از آن تمتع مىيابند عبارتند از :
الف : آنها خدا را تسبيح مىگويند و چون جمالى و قدرت و نظامى ببينند آن را به خاستگاه واقعى آن يعنى به جمال حق و قدرت او و حكمت او نسبت مىدهند ، و هر گاه ضعف و ناتوانى احساس كنند مىدانند كه آفريدگار از آن منزه است و آن ضعف را او به قوت بدل خواهد كرد . از اين رو همواره در سلامت و صفا حركت مىكنند از اين رو :
دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ
در آنجا دعايشان اين است كه بار خدايا تو منزهى . » ب : روابط ميانشان روابطى دوستانه است :
وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ
و به هنگام درود سلام مىگويند . » ج : رابطه آنها با اشياء هم حسنه است و پيوسته از آن نعمت كه خدا به آنان ارزانى داشته است راضى هستند .
وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
و پايان دعايشان اين است : سپاس خداى را ، آن پروردگار جهانيان . »
[ سوره يونس ( 10 ) : آيات 11 تا 14 ]
وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ فَنَذَرُ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( 11 ) وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا
/ 339