مسأله 1205 - اگر در نماز مستحبى دو ركعتى ، گمانش به سه ركعت يا بيشتر برود بايد اعتنا نكند و نمازش صحيح است . و اگر گمانش به دو ركعت يا كمتر برود ، بنابر احتياط واجب بايد به همان گمان عمل كند ، مثلًا اگر گمانش به يك ركعت مىرود احتياطاً بايد يك ركعت ديگر بخواند .
مسأله 1206 - اگر در نماز نافله كارى كند كه براى آن سجدهء سهو واجب مىشود ، يا يك سجده يا تشهد را فراموش نمايد ، لازم نيست بعد از نماز ، سجدهء سهو يا قضاى سجده و تشهد را بهجا آورد .
مسأله 1207 - اگر شك كند كه نماز مستحبى را خوانده يا نه ، چنانچه آن نماز مثل نماز جعفر طيّار وقت معيّن نداشته باشد ، بنا بگذارد كه نخوانده است . و همچنين است اگر مثل نافلهء يوميه وقت معيّن داشته باشد ، پيش از گذشتن وقت شك كند كه آن را بهجا آورده يا نه ، ولى اگر بعد از گذشتن وقت شك كند كه خوانده است يا نه ، به شك خود اعتنا نكند .
شكهاى صحيح
مسأله 1208 - در نُه صورت اگر در شمارهء ركعتهاى نماز چهار ركعتى شك كند ، بايد فوراً فكر نمايد ، پس اگر يقين يا گمان به يك طرف شك پيدا كرد همان طرف را بگيرد و نماز را تمام كند و گرنه به دستورهايى كه گفته مىشود عمل نمايد و آن نُه صورت از اين قرار است :
اول : آن كه بعد از سر برداشتن از سجده دوم شك كند دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، كه بايد بنا بگذارد سه ركعت خوانده و يك ركعت ديگر بخواند و نماز را تمام كند و بعد از نماز يك ركعت نماز احتياط ايستاده يا دو ركعت نشسته به دستورى كه بعداً گفته مىشود بهجا آورد .
دوم : شك بين دو و چهار بعد از سر برداشتن از سجدهء دوم ، كه بايد بنا بگذارد