« صبر ، دو صبر است : يكى صبر به مصيبت است ، و آن خوب و جميل است ، و بهتر از آن ، صبر نزد آن چيزى است كه خداى تعالى حرام فرموده بر تو » « 1 » .
و از حضرت باقر - عليه السلام - منقول است كه « چون پدرم علىّ بن الحسين - عليه السلام - را وفات رسيد ، مرا به سينهء خود چسبانيد و فرمود : اى پسرك من ! وصيت مىكنم تو را به چيزى كه پدرم مرا وصيت كرد در وقتى كه وفات او رسيد ، و به آن چيزى كه گفت پدرش او را وصيت كرده ؛ اى پسرك من ! صبر كن بر حق گرچه تلخ باشد » « 2 » .
و از حضرت صادق روايت است كه فرمود : « صبر كنيد بر دنيا ؛ كه همانا آن ساعتى است . پس آنچه از آن گذشته ، الَم و سرورى ندارد ، و آنچه نيامده نمىدانى چه چيز است . همانا آنچه هست همان ساعتى است كه تو در آن هستى ، پس صبر كن در آن بر طاعت خدا و صبر كن در آن از معصيت خدا » « 3 » .
هامش
( 1 ) - متن حديث علوى ، اين است : « الصَّبْرُ صَبْرانِ : صَبْرٌ عِنْدَ المُصِيْبَةِ حَسَنٌ جَمِيلٌ ، وَأحْسَنُ مِنْ ذلِكَ الصَّبْرُ عِنْدَ ما حَرَّمَ اللَّهُ - عَزَّ وَجَلَّ - عَلَيْكَ » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 90 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الصبر » ، حديث 11 )
( 2 ) - متن حديث چنين است : « لَمّا حَضَرَتْ أبِي عَليَّ بْنَ الحَسَيْنِ عليهما السلام الْوَفاةُ ضَمَّنِي إلىصَدْرِهِ ، وَقالَ : يا بُنَيَّ اوصِيكَ بِما أوْصانِي بِهِ أبِي حِينَ حَضَرَتْهُ الْوَفاةُ ، وَبِما ذَكَرَ أنَّ أباهُ أوْصاهُ بِهِ ؛ يا بُنَيَّ : اصْبِرْ عَلى الحَقِّ وَإنْ كانَ مُرّاً » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 91 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الصبر » ، حديث 13 )
( 3 ) - متن حديث ، اين است : « اصْبِرُوا عَلَى الدُّنيا ، فَإنَّما هِيَ ساعَةٌ فَما مَضى مِنْهُ فَلا تَجِدْ لَهُ ألَماً وَلا سُرُوراً ، وَما لَمْ يَجِئْ فَلا تَدْري ما هُوَ ، وَإنَّما هِيَ ساعَتُكَ الَّتي أنْتَ فِيها ، فَاصْبِرْ فِيها عَلى طاعَةِ اللَّهِ ، وَاصْبِرْ فِيها عَنْ مَعْصِيَةِ اللَّه » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 454 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب محاسبة العمل » ، حديث 4 )