مُتَواصِلِينَ مُتَراحِمِينَ ، تَزاوَرُوا وَتَلاقَوْا وَتَذاكَرُوا أمْرَنَا وَأحْيُوهُ » « 1 » .
وَبِإسْنادِهِ عَنْ أبي عَبْدِاللَّهِ قالَ : « يَحِقُّ عَلَى الْمُسْلِمِينَ الْاجْتِهادُ فِي التَّواصُلِ ، وَالتَّعاوُنُ عَلَى التَّعاطُفِ ، وَالْمُواساةُ لِأَهْلِ الْحاجَةِ ، وَتَعاطُفُ بَعْضِهِمْ عَلى بَعْضٍ حَتّى تَكُونُوا كَما أمَرَكُمُ اللَّهُ - عَزَّ وَجَلَّ - :
رُحَماءُ بَيْنَهُمْ
، مُتَراحِمِينَ مُغْتَمّينَ لِمَا غابَ عَنْكُمْ مِنْ أمْرِهِمْ ، عَلى ما مَضى عَلَيْهِ مَعْشَرُ الأنْصارِ عَلى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ » « 2 » .
و از مجالس شيخ عظيم الشأن الحسن بن محمد الطوسي بِسَنَدِهِ عَنْ عَليّ قالَ : « قالَ رَسُولُ اللَّهِ : إنَّ اللَّهَ - عَزّ وَجَلَّ - رَحيمٌ يُحِبُّ كُلَّ رَحِيمٍ » « 3 » .
و در مستدرك وسائل است : الْعَلّامَةُ الْحِلّيُّ في الرِّسالَةِ السَّعْديَّةِ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ
هامش
( 1 ) - حضرت امام صادق عليه السلام به اصحاب خود مىفرمود : « تقوا داشته باشيد ، و برادرانى نيكوكار بوده ، و براى خدا دوستدار هم باشيد ، با هم ارتباط داشته و بر يكديگر رحم آوريد ، همديگر را زيارت و ملاقات نموده ، و متذكّر امر ما باشيد و آنرا زنده بداريد » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 175 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب التراحم و التعاطف » ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة ، ج 12 ، ص 215 ، « كتاب الحج » ، « أبواب العشرة » ، باب 124 ، حديث 1 )
( 2 ) - امام صادق عليه السلام فرمود : « بر مسلمانان لازم است كه در پيوند با همديگر تلاش كنند ، و در مهربانى نمودن و رسيدگى به حاجتمندان همكارى كرده ، و با يكديگر مهربانى و عطوفت داشته باشند ، تا به همانگونه باشند كه خداوند عزّ وجلّ امر كرده است : « با يكديگر مهربان هستند » ، غمخوار يكديگرند در آنچه كه از ايشان فوت و پنهان شده است بر همان روشى كه گروه انصار در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله راه سپر بودند » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 175 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب التراحم و التعاطف » ، حديث 4 ؛ وسائل الشيعة ، ج 12 ، ص 215 ، « كتاب الحج » ، « أبواب العشرة » ، باب 124 ، حديث 2 )
( 3 ) - پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « خداوند عزَّ وجلَّ رحيم است ، و هر رحيمى را دوست دارد » . ( الأمالي ، ص 516 ، حديث 1129 ؛ وسائل الشيعة ، ج 12 ، ص 216 ، « كتاب الحج » ، « أبواب العشرة » ، باب 124 ، حديث 6 )