وارد عراق شدم ، ديدم مردى به رفيق خود تعرض مىكند كه تو مردى هستى داراى عيال و محتاج هستى كه براى آنها كسب كنى ، و من ايمن نيستم از اينكه چشمهاى تو كور شود از طول دادن سجده .
آن شخص گفت : واى به تو ! اگر چشم كسى از طول سجده باطل مىشد ، چشم ابن أبي عُمَيْر باطل مىشد . چه گمان مىبرى به مردى كه سجدهء شكر كرد بعد از نماز صبح و سرش را از سجده برنداشت مگر وقت زوال شمس ؟ ! « 1 »
و وارد شده است كه طول سجده از دين ائمه عليهم السلام « 2 » و از سنن اوّابين است « 3 » .
آرى ، آنان كه معرفت به حق دارند و انس و محبت به آن ذات مقدّس پيدا كردند ، براى آنها اين نوع اعمال ، زحمت و مشقت ندارد . انس و عشرت با محبوب ملالت نياورد ؛ خاصّه آن محبوبى كه همهء محبتها و محبوبيتها ، رشحهاى از محبت او است . چه خوش گفته شده است از زبان آنان :
آنكس كه تو را شناخت جان را چهكند * فرزند و عيال و خانمان را چه كند
هامش
( 1 ) - اختيار معرفة الرِّجال ، ص 591 ، حديث 1106 ؛ الكُنى و الألقاب ، ج 1 ، ص 200 .
( 2 ) - در حديث منقول از امام رضا عليه السلام است كه : « و من دين الأئمة عليهم السلام الورع و العفّة و الصدق و الصلاح وطول السجود » . ( بحار الأنوار ، ج 82 ، ص 162 ، حديث 5 )
( 3 ) - در حديث منقول از امام صادق عليه السلام است كه : « يا أبا مُحَمَّدٍ : عَلَيْكَ بِطُولِ السُّجُودِ ، فَإنَّ ذلِكَ مِنْ سُنَنِ الأَوّابِينَ » ؛ اى أبا محمّد بر تو باد به طولانى نمودن سجده كه بهدرستى اين كار از سُنَن أوَّابين است » . ( بحار الأنوار ، ج 82 ، ص 162 ، حديث 4 )