و اين حديث شريف ، از لباب معارف الهى و اصول حقايق توحيد است كه از معدن وحى الهى و مخزن علم ربّانى صادر شده و متكفّل توحيد خاصّى و وحدت در كثرت است كه قرة العين اولياء است .
و اين احاديث شريفه كفيل تأديب نفوس و طريق ارتياض قلوب است ؛ چه دلبستگى به مخلوق و غفلت از حق - جلّ جلاله - از حجب غليظه ايست كه نور معرفت را خاموش و قلب را مكدّر و ظلمانى كند ، و اين از بزرگترين دامهاى ابليس شقىّ و مكايد بزرگ نفس است كه انسان را از ساحت مقدّس حق دور و از معارف حقه مهجور مىكند .
و اين كه در روايات شريف است كه تمام خيرات مجتمع است در قطع طمع از مردم « 1 » ، براى آن است كه قطع طمع از مردم ، راه انقطاع به حق و وصول به باب اللَّه را باز كند ، و آن مجمع همه خيرات و مركز تمام بركات است كه فطرت انسانيّه مخمور بر آن و مفطور به آن است .
هامش
( 1 ) - رجوع شود به : اصول كافى ، ج 2 ، ص 119 ، باب الاستغناء عن الناس . و همان مصدر ، ص 241 ، باب الطمع .