« قالَ رَسُولُ اللّهِ - صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : الطّاعِمُ الشّاكِرُ لَهُ مِنَ الأجْرِ كَأجْرِ الصّائِمِ الْمُحْتَسِبِ وَ الْمُعافى الشّاكِرُ لَهُ مِنَ الأجْرِ كَأجْرِ الْمُبْتَلَى الصّابِرِ وَ الْمُعْطَى الشّاكِرُ لَهُ مِنْ الأجْرِ كَأجْرِ الْمَحْرُومِ الْقانِعِ » .
« 1 »
وَ بِهذَا الإسْنادِ قالَ :
« قالَ رَسُولُ اللّهِ : ما فَتَحَ اللّهُ عَلى عَبْدٍ بابَ شُكْرٍ فَخَزَنَ عَنْهُ بابَ الزِّيادَةِ » .
« 2 »
وَ مِثْلُهُ عَنْ نَهْجِ الْبَلاغَةِ :
« ما كانَ اللّهُ لِيَفْتَحَ عَلى عَبْدٍ بابَ الشُّكْرِ وَ يُغْلِقَ عَلَيْهِ بابَ الزِّيادَةِ » .
« 3 »
يعنى خداى تعالى به روى بندهاى باب شكر را باز نمىكند كه باب زيادت را ببندد ، بلكه به روى هر كس در شكر را باز كرد ، در زيادت را باز كند ، چنانچه در قرآن شريف نيز فرمايد :
« لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ »
« 4 » . و از اين حديث معلوم شود كه باب شكر را نيز حق تعالى خود به روى بندگان باز كند ، پس براى اين فتح باب شكر ، شكرى لازم است ، و آن شكر خود نعمتى است . بلكه چنانچه در فصل سابق معلوم شد و نزد ارباب معرفت واضح است ، خود شكر و لسان و
هامش
( 1 ) - امام صادق ( عليه السلام ) فرمود : رسول خدا ( صلّى اللَّه عليه و آله ) فرمودند : خورندهء سپاسگزار ، اجرش مانند روزه دارى است كه اجرش را از خدا خواهد . و تندرست شكرگزار ، اجرش همچون پاداش گرفتار صابرست . و اجر عطاكننده سپاسگزار ، همانند اجر محروم قانع است .
( اصول كافى ، ج 2 ، ص 77 ، باب شكر ، ح 1 ) .
( 2 ) - پيامبر خدا فرمودند : خدا بر بندهاى در شكر را نگشايد ، كه بر وى در زيادتى و افزايش را بسته دارد .
( اصول كافى ، ج 2 ، ص 77 ، باب شكر ، ح 2 ) .
( 3 ) - امير المؤمنين على ( عليه السلام ) فرمودند : خدا به روى بندهاى باب شكر و سپاسگزارى را نمىگشايد ، كه در افزايش را به روى او ببندد . ( نهج البلاغه ، سيّد رضى ، ص 758 ، ش 420 ) .
( 4 ) - اگر مرا شكرگزار باشيد ، بر نعمت شما مىافزايم . ( ابراهيم / 7 ) .