مىنمود . بلكه علاوه بر آن از داخل جبههء خودى گلولهء حيله و مقدس مآبى و تحجر بود ؛ گلولهء زخم زبان و نفاق و دورويى بود كه هزار بار بيشتر از باروت و سرب ، جگر و جان را مىسوخت و مىدريد . در آن زمان روزى نبود كه حادثهاى نباشد ، ايادى پنهان و آشكار امريكا و شاه به شايعات و تهمتها متوسل شدند حتى نسبت تارك الصلاة و كمونيست و عامل انگليس به افرادى كه هدايت مبارزه را به عهده داشتند مىدادند . واقعاً روحانيت اصيل در تنهايى و اسارت خون مىگريست كه چگونه امريكا و نوكرش پهلوى مىخواهند ريشهء ديانت و اسلام را بركنند و عدهاى روحانى مقدس نماى ناآگاه يا بازى خورده و عدهاى وابسته كه چهرهشان بعد از پيروزى روشن گشت ، مسير اين خيانت بزرگ را هموار مىنمودند .
آن قدر كه اسلام از اين مقدسين روحانى نما ضربه خورده است ، از هيچ قشر ديگر نخورده است و نمونهء بارز آن مظلوميت و غربت امير المؤمنين - عليه السلام - كه در تاريخ روشن است . بگذارم و بگذرم و ذائقهها را بيش از اين تلخ نكنم . ولى طلاب جوان بايد بدانند كه پروندهء تفكر اين گروه همچنان باز است و شيوهء مقدس مآبى و دين فروشى عوض شده است . شكست خوردگان ديروز ، سياست بازان امروز شدهاند . آنها كه به خود اجازهء ورود در امور سياست را نمىدادند ، پشتيبان كسانى شدند كه تا براندازى نظام و كودتا جلو رفته بودند . غائلهء قم و تبريز « 1 » با هماهنگى چپيها و سلطنت طلبان و تجزيه طلبان كردستان تنها يك نمونه است كه مىتوانيم ابراز كنيم كه در آن حادثه ناكام شدند ولى دست برنداشتند و از كودتاى نوژه « 2 » سر در آوردند ، باز خدا رسوايشان
هامش
( 1 ) - در سال 1358 طرفداران حزب نوظهور « خلق مسلمان » به بهانهء دفاع از آقاى شريعتمدارى ، در شهر قم و تبريز دست به آشوب و بلوا زدند ولى با هوشيارى مردم غيور و مسلمان آذربايجان و قم اين توطئه خنثى و حزب مذكور منحل و غير قانونى اعلام گرديد
( 2 ) - در تاريخ 19 / 4 / 1359 ماجراى كودتايى كه از مدتها قبل از طريق عوامل سازمان سياه در ايران تدارك ديده شده بود و در آستانهء اجراى عمليات كودتا كه طبق آن بيت امام خمينى و مراكز حساس نظام جمهورى اسلام بمباران و تهران به تصرف عوامل وابسته به بيگانه در مىآمد ، به گونهاى معجزهآسا كشف و عوامل كودتا دستگير شدند . شرح ماجراى كودتا را در كتاب « كودتاى نوژه » از انتشارات مؤسسهء مطالعات و پژوهشهاى سياسى ببينيد . نام اين كودتا به خاطر انتخاب پايگاه هوايى « نوژه » كه قبل از پيروزى انقلاب به پايگاه « شاهرخى » در همدان معروف بود و پس از انقلاب به پايگاه « حرّ » تغيير نام داد و به واسطهء شهادت يكى از افسران ، پايگاه به نام « شهيد نوژه » نامگذارى گرديد ، به عنوان اولين پايگاه تجمع و اقدام برگزيده شده بود .