معصومين مىبينيم دعاى براى عدم ايكالِ ما به نفس خويش تأكيد شده است ؛ چه آنان - عليهم السلام - مىدانستند پيامدهاى اين مصيبت را ، و ما از آن غافل هستيم .
پسرم ! گناهان را ، هر چند كوچك به نظرت باشند ، سبك مشمار
انْظُرْ إلى مَنْ عَصَيْتَ « 1 »
و با اين نظر ، همهء گناهان ، بزرگ و كبيره است . به هيچ چيز مغرور مشو و خداى تبارك و تعالى را كه همه چيز از او است و اگر عنايت رحمانىاش از موجودات سراسر عالم وجود لحظهاى منقطع شود ، اثرى حتى از انبياى مرسلين و ملائكهء مقربين باقى نخواهد ماند ؛ چون همهء عالم جلوهء رحمانيت او - جلّ و علا - است و رحمت رحمانى او - جلّ و علا - به طور استمرار - با كوتاهى لفظ و تعبير - مُبقى نظام وجود است « و لا تكرارَ في تجلّيه جلَّ و علا » « 2 » و گاهى تعبير شود از آن به بسط و قبض فيض على سبيل الاستمرار ، در هر حال حضور او را فراموش مكن و مغرور به رحمت او مباش ، چنانچه مأيوس نبايد باشى . و مغرور به شفاعت شافعان - عليهم السلام - مباش كه همهء آنها موازين الهى دارد و ما از آنها بىخبريم . مطالعه در ادعيهء معصومين - عليهم السلام - و سوز و گداز آنان از خوف حق و عذاب او سرلوحهء افكار و رفتارت باشد . هواهاى نفسانى و شيطان نفس امّاره ما را به غرور وامىدارد و از اين راه به هلاكت مىكشاند .
پسرم ! هيچ گاه دنبال تحصيل دنيا ، اگر چه حلال او باشد ، مباش كه حبّ دنيا ، گرچه حلالش باشد ، رأس همه خطايا است ؛ « 3 » چه خود حجاب بزرگ است و انسان را ناچار به دنياى حرام مىكشد . تو جوانى و با قدرت جوانى كه حق داده است مىتوانى اولين قدم انحراف را قطع كنى و نگذارى به قدمهاى ديگر كشيده شوى كه هر قدمى ، قدمهايى در پى دارد و هر گناهى - گرچه كوچك - به گناهان بزرگ و بزرگتر انسان را مىكشد ، به طورى كه گناهان بسيار بزرگ در نظر انسان ناچيز آيد بلكه گاهى اشخاص به ارتكاب
هامش
( 1 ) - بنگر چه كسى را نافرمانى كردهاى . بحار الأنوار 74 : 77 / 3
( 2 ) - تكرار در تجلّىِ خداوند نيست ، يعنى او را دو تجلّى مثل هم نمىباشد
( 3 ) - مضمون روايتى است از امام سجاد ( عليه السلام ) : «
حبُّ الدنيا رأس كلّ خطيئةٍ »
و روايتى است از امام صادق ( عليه السلام ) : «
رأس كلّ خطيئةٍ حبُّ الدنيا » .
الكافي 2 : 315 / 1 .