شهربانى آن وقت كه پاسبانها با مردم چه مىكردند ! پاسبانها كه بايد پاسبانى كنند از اين مردم و از اين كشور ، به جاى پاسبانى يا زور مىگفتند يا دزدى مىكردند يا رشوه مىگرفتند و فشار مىآوردند به مردم . اين وضع قواى نظامى و انتظامى ما بود كه از اين بدتر بود . حالا كسانى كه اطلاعات عميق دارند ، از آنها بايد بپرسيد .
اين را مقايسه كنيد با حالا و پاسداران عزيز ما و ارتش ما و ژاندارمرى ما و شهربانى ما . چه شد كه آن وقت آن طور بود ، در مقابل اجنبى آن طور زبون بودند و اين وقت اين طور است كه جوانها در مقابل امريكا ايستادهاند و شعار مىدهند و مىگويند كه « مرگ بر امريكا » ؟ !
تلاش مسئولين رژيم سابق براى جلب رضايت اجانب
نكتهء اينكه اين تحول در ارتش پيدا شد ، اين تحول در سپاه پاسداران پيدا شد ، جوانهايى كه قبل از اين انقلاب در فكر اين معنا نبودند اصلًا كه جنگى كنند و جهات جنگى را داشته باشند و نظامى باشند ، در بين مردم خودشان سربلند بايستند و حفظ كنند مردم را ، اين چيست ؟ فرق ما بين اين دو زمان چى است ؟ اين فرق در فرهنگ است .
فرهنگ ما در آن زمان با زبان فرهنگ ما در اين زمان فرق كرده است . شما از دانشگاه شروع كنيد تا ادارات دولتى ، تا ارتش ، تا ژاندارمرى آن وقت و تا همهء اينها و تا تودههاى مردم ، جوانها ؛ ببينيد كه ارتش ما و ساير قشرهاى ملت و دولتى ، مجلس آن وقت و دولت آن وقت و همهء اينها در اثر فرهنگ وارداتى چه بودند .
ما هر مطلبى را ، [ ببينيم ، همين طور است . ] اگر يك شخصى مريض باشد ، تا احساس مرض نكند به طبيب رجوع نمىكند . وقتى احساس مرض كرد ، آن وقت مىرود پيش طبيب . طبيب هم تا مرض را نشناسد ، نمىتواند معالجه بكند . جامعه وقتى كه مريض باشد همين طور است . تا جامعه احساس نكند كه مريض است ، احساس نكند كه در حال احتضار است ، تا اين را احساس نكند ، به فكر طبيب نمىافتد ، به فكر معالج نمىافتد .
جامعه آن وقت خودش احساس مرض نمىكرد ؛ خيال مىكرد كه نه ، ما خودمان سالميم ،