بفهمد و به وسيلهء آنهاست كه ما بايد بفهميم . و بسيارى از آيات است كه در دسترس همگان است كه همه فكرهاى خودشان را به كار بيندازند و مغزهاى خودشان را متوجه كنند و مسائل زندگى را ، زندگى اين دنيا و زندگى آن عالم را ، از اين كتاب مقدس استفاده كنند . پس يك انگيزه از بعثت اين است كه قرآن كه در غيب بوده است و به صورتهاى غيبى بوده است و در علم خداى تعالى بوده است و در غيب الغيوب بوده است ، به وسيلهء اين موجود عظيمى كه به واسطهء مجاهدات بسيار و به واسطهء بودن او بر فطرت حقيقى و فطرت توحيدى و همه مسائلى كه هست ، رابطه دارد با غيب ، به واسطهء رابطهاى كه با غيب دارد ، اين كتاب مقدس را از مرتبهء غيب متنزل كرده است و بلكه تنزلاتى حاصل شده است و تا رسيده است به مرتبهء « شهادت » ، كه به صورت الفاظ در آمده است و اين الفاظ را ما و شما و همه مىتوانيم بفهميم و معانى آن را تا اندازهاى كه مىتوانيم ما استفاده از آن مىكنيم . و انگيزه بعثت ، بسط اين سفره [ است ] در بين بشر از زمان نزول تا آخر . اين يكى از انگيزههاى كتاب است و انگيزهء بعثت است ، « بعث عليكم » رسولى را كه تلاوت مىكند بر شما قرآن را ، آيات الهى را .
تزكيه براى فهم « كتاب » و « حكمت »
وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ ،
اين شايد غايت اين تلاوت باشد ؛ تلاوت مىكند براى « تزكيه » و براى « تعليم » و براى تعليم همگانى ؛ تعليم همين كتاب و تعليم حكمت كه آن هم از همين كتاب است . پس انگيزهء بعثت نزول وحى است و نزول قرآن است و انگيزهء تلاوتِ قرآن بر بشر اين است كه تزكيه پيدا بكنند و نفوس مصفا بشوند از اين ظلماتى كه در آنها موجود است تا اينكه بعد از اينكه مصفا شدند ، ارواح و اذهان آنها ، قابل اين بشود كه كتاب و حكمت را بفهمند . انگيزه ، تزكيه است براى فهم كتاب و حكمت . هر نفسى نمىتواند اين نورى را كه از غيب متجلى شده است و متنزل شده است و به شهادت رسيده است ادراك كند . تا تزكيه نباشد تعليم كتاب و حكمت ميسور نيست ؛ بايد تزكيه بشود نفوس از همهء آلودگيها ؛ كه بزرگترين آلودگى عبارت است از آلودگى نفس انسان و هواهاى نفسانيه كه دارد . مادامى كه انسان در حجاب خود هست ، نمىتواند اين قرآن را