فكرى كردهاند ، بدون اينكه اصلًا از اسلام اطلاعى داشته باشند و احكام اسلام را ، حكومت اسلامى را ، رژيم اسلام را اصلًا بدانند چيست . همين كه غربيها راجع به اسلام بدبين هستند و تبليغات كردهاند ، اينها هم ، براى اينكه بگويند ما روشنفكر هستيم ، دنبال آنها رفتند و از اصل اسلام انتقاد كردهاند ! الآن هم شما در همين قشرهايى كه به اسم روشنفكر هستند اشخاصى را مىبينيد - نه همه ، در اينها اشخاص متفكر خوب زياد است اما باز شما در بين اينها اشخاصى را مىبينيد كه اين اشخاص در همين جمهورى اسلامى « اسلامى » اش را نمىخواستند . مىگفتند جمهورى باشد ؛ جمهورى دمكراتيك باشد . اين دنبالهء آن تزريقاتى بود كه آنها كردند ؛ تبليغاتى بود كه خارجيها كردند ؛ و اينها گوش و چشم بسته ، بدون اطلاع از اسلام ، تسليم آنها شدند و غربزده شدند .
هراس استعمارگران از قدرت روحانيون
يكى از قدرتهايى كه آنها باز احراز كردند كه بايد شكسته بشود ، قدرت روحانيت بود ؛ كه اينها با تجربه و با عينيت در جاهاى مختلف ديدند كه قدرت روحانيت مىتواند جلوگيرى كند از مفاسدى كه آنها مىخواهند ايجاد كنند ؛ از انتفاعاتى كه آنها مىخواهند از ما ببرند و ما را عقب نگه دارند . اينها مىتوانند يك چنين كارى بكنند . قضيهء تنباكو ، در زمان مرحوم ميرزا « 1 » ، به اينها فهماند كه با يك فتواى يك آقايى ، كه در يك ده در عراق سكونت دارد ، يك امپراتورى را شكست داد و سلطان وقت هم با همه كوششى كه كرد براى اينكه حفظ كند آن قرارداد را نتوانست حفظ بكند ؛ و مردم ايران قيام كردند و شكستند آن پيمانى كه آنها داشتند . اين يك تجربهاى شد براى آنها كه ببينند يك آقايى در يك ده وقتى يك كلمه مىنويسد كه « امروز استعمال تنباكو در حكم محاربه با امام زمان است » و اين موجش مىآيد همهء ايران را فرا مىگيرد ، به طورى كه شاه مستبدّ با آن قدرت را مىكوبد ، قلم اين آقا مىكوبد آن سرنيزههاى آن روز را ، اينها فهميدند بايد اين
هامش
( 1 ) - ميرزا حسن شيرازى مرجع تقليد شيعيان در زمان قاجاريه است كه با صدور اين حكم : « اليوم استعمال توتون و تنباكو بأىّ نحوٍ كان ( به هر صورتى كه باشد ) حرام و در حكم محاربه با امام زمان ( عج ) مىباشد » با قرارداد منعقده بين ناصر الدين شاه و شركت انگليسى رژى دربارهء امتياز انحصارى تنباكو مخالفت كرد و موجب فسخ آن شد .