عليه السلام ، است .
قال قلت ممكن است با ضمّ « تاء » به صيغهء متكلم ، و ممكن است به صيغهء خطاب باشد .
و إن زنوا كلمهء « إن » وصليّه است . أى ، إذا عرفوا ، فليعملوا ما شاءوا و إن كان من الكبائر .
قوله :
« إنّا للّه »
كلمهء « استرجاع » را در مقام شدت مصيبت و عظمت آن گويند .
و چون اين افترا يا سوء فهم از مصيبتهاى بزرگ بوده ، حضرت در مقام كمال تحاشى از آن چنين فرمودند .
قوله : أن نكون أى ، فى أن نكون . يعنى انصاف نكردند با ما در اينكه ما مورد تكليف و مأخوذ بر آن باشيم ، و آنها به واسطهء اعتقاد به ما مورد تكليف نباشند و مأخوذ بر اعمال نشوند . بعد از آن بيان مقصود خود را فرمودند كه ولايت شرط قبول افعال است ، چنانچه اشاره به آن بيايد ان شاء اللّه تعالى .
فصل در بيان جمع اخبارى كه حثّ بر عبادات و ترك معاصى نموده با بعض اخبار كه صورتا مخالف با آن است .
بدان كه اگر كسى مراجعه كند به اخبار وارده و در حالات رسول اكرم ( ص ) و ائمهء هدى ( ع ) و كيفيت عبوديت و اجتهاد آنها و تضرع و زارى و ذل و مسكنت و خوف و حزن آنها در پيشگاه مقدس ربّ العزة و كيفيت مناجات آنها در محضر قاضى الحاجات ، كه از حد تواتر بيرون است و از صدها افزون ، و همين طور مراجعه كند به وصيتهايى كه رسول اكرم ( ص ) به حضرت امير المؤمنين ، عليه السلام ، مىكردند ، و وصيتهاى ائمه بعضى به بعضى ، و وصيتهايى كه به خواص شيعيان و خلص مواليان مىفرمودند و تأكيدات و سفارشهاى خيلى بليغى كه مىفرمودند و آنها را از معصيت خداى تعالى تحذير مىنمودند ، كه در اصول و فروع تكاليف كتب اخبار از آن مشحون است ، علم قطعى حاصل مىكند كه اگر بعض روايات