چيزى است براى آن .
و ملأ الإناء ماء و من الماء و بالماء ، وضع فيه به قدر ما يأخذه . يعنى ، در آن [ آب ] ريخت به قدرى كه مىگرفت .
و « أكل » متكلّم من يكل . و كل إليه الأمر ، أى سلّمه و فوّضه و تركه إليه و اكتفى به . يعنى ، امر را به او واگذار و موكول كرد و خود در آن تصرفى ننمود .
« أسدّ » متكلّم من سدّ يسدّ سدّا ، من باب نصر ، نقيض « الفتح » . يعنى ، بستن .
« الفاقة » أى الحاجة و الفقر . يعنى ، نيازمندى و گدايى است .
و أملا قلبك خوفا منّى ظاهر آن است كه به صيغهء متكلم [ است ] . و صيغهء امر بودن و عطف به اوّل كلام بودن بعيد است . و آنچه به مناسبت بيان كردنى است در حديث شريف در ضمن فصولى به رشتهء تحرير در مىآوريم . ان شاء اللّه .
فصل
بدان كه فراغت براى عبادت حاصل شود به فراغت وقت براى آن و فراغت قلب . و اين امر از مهمات است در باب عبادات كه حضور قلب بدون آن تحقق پيدا نكند . و عبادت بىحضور قلب قيمتى ندارد .
و آنچه باعث حضور قلب شود دو و امر است : يكى فراغت وقت و قلب ، و ديگر فهماندن به قلب اهميت عبادت را . و مقصود از فراغت وقت آن است كه انسان در هر شبانه روزى براى عبادت خود وقتى را معين كند كه در آن وقت خود را موظف بداند فقط به عبادت ، و اشتغال ديگرى را براى خود در آن وقت قرار ندهد . انسان اگر بفهمد كه عبادت يكى از امور مهمهاى است كه از كارهاى ديگر اهميتش بيشتر بلكه طرف نسبت با آنها نيست ، البته اوقات آن را حفظ مىكند و براى آن وقتى