فساد و قبح آن افزوده گردد .
پس بر هر مسلم غيور ديندارى لازم است براى [ حفظ ] شخص خود از فساد و نوع اهل دين از نفاق و نگهدارى حوزهء مسلمين و نگهبانى وحدت و جمعيت و احكام عقد اخوّت ، خود را از اين رذيله [ حفظ ] كند و آنها را نهى از اين عمل قبيح نمايد ، و اگر خداى نخواسته تا كنون داراى اين عمل زشت [ بوده ] ، از آن توبه كند ، و در صورت امكان و عدم فساد ، از صاحبش استرضاء و استحلال نمايد ، و الا براى او استغفار كرده ، و ترك اين خطيئه را نموده ، و ريشهء صداقت و وحدت و اتحاد را در قلب خود كشت كرده ، تا از اعضاى صالحهء جامعه به شمار آيد و يكى از اجزاى دخيله در چرخ اسلام باشد . و اللّه الهادى إلى سبيل الرّشاد .
فصل در بيان علاج اين موبقه است
بدان كه علاج اين خطيئهء عظيمه چون خطيئات ديگر به علم نافع و عمل توان نمود .
اما علم ، پس چنين است كه انسان تفكر كند در فايدهء مترتبهء بر اين عمل و آن را مقايسه كند با نتايج سوء و ثمرات زشتى كه بر آن مترتب است ، و آن را در ميزان عقل گذاشته از آن استفتا نمايد . البته انسان با خود دشمنى ندارد ، تمام معاصى از روى جهالت و نادانى و غفلت از مبادى آن و نتايج آن از انسان صادر مىشود . اما فايدهء خيالى مترتّب بر آن ، آن است كه انسان به قدر چند دقيقه قضاى شهوت نفسانى خود را در ذكر مساوى مردم و كشف عورات آنها كرده ، و با بذله گويى و هرزه سرايى ، كه ملايم با طبيعت حيوانى يا شيطانى است ، صرف وقت نموده مجلس آرايى نموده و تشفّى قلبى از محسودان نموده است .
اما آثار زشت آن ، شمهاى از آن را در فصلهاى سابق شنيدى . اكنون شمهاى از آن را گوش كن و عبرت گير و در ميزان مقايسه گذار . البته اين تفكر و موازنه نتايج حسنه دارد . اما آثار آن در اين عالم ، آن است كه انسان از چشم مردم مىافتد و اطمينان آنها از او سلب مىشود . طباع مردم بالفطره مجبول به حبّ كمال و نيكويى و خوبى و متنفر از نقص و پستى و زشتى است ، و بالجمله ، فرق مىگذارند بين