حتّى تخرق ابصار القلوب حجب النّور ، فتصل إلى معدن العظمة ، و تصير ارواحنا معلّقة بعزّ قدسك . [ 1 ] و بعد ، ايّامي چند پيش از اين ، رسالهاى [ 2 ] فراهم آوردم كه به قدر ميسور از اسرار صلاة در آن گنجانيدم ، و چون آن را با حال عامّه تناسبى نيست در نظر گرفتم كه شطرى از آداب قلبيّهء اين معراج روحانى را در سلك تحرير درآورم ، شايد برادران ايمانى را از آن تذكّرى و قلب قاسى خود را تأثّرى حاصل آيد . و به خداى تبارك و تعالى پناه مىبرم از تصرّف شيطان و حصول خذلان انّه وليّ قدير . و مرتب نمودم آن را بر يك مقدّمه و چند مقاله و يك خاتمه .
امّا مقدّمه
بدان كه از براى نماز غير از اين صورت ، معنايى است و غير از اين ظاهر باطنى است ، و چنانچه ظاهر را آدابى است كه مراعات ننمودن آنها يا موجب بطلان نماز صورى يا نقصان آن گردد ، همينطور از براى باطن آدابى است قلبيّهء باطنيه كه با مراعات ننمودن آنها نماز معنوى را بطلان يا نقصان دست دهد ، چنانچه با مراعات آنها نماز داراى روح ملكوتى شود . و ممكن است پس از مراقبت و اهتمام به آداب باطنيّهء قلبيّه ، شخص مصلّى را نصيبى از سرّ الهى نماز اهل معرفت و اصحاب قلوب حاصل شود كه آن قرّة العين اهل
هامش
[ 1 ] « بار الها ، كمال بريدگى ( از متعلّقات دنيوى ) براى توجه به خودت ارزانيم فرما ، و چشم دلهايمان را به نور نظر كردن به خودت روشن گردان تا ديدگان دل پردههاى نور را دريده به كان عظمت و جلال برسد و جانهايمان به عزّت قدس تو آويخته گردد ( تعلق يابد ) . » « مناجات شعبانيّه » ، بحار الانوار ، ج 91 ، ص 99 .
[ 2 ] - اشاره است به كتاب سرّ الصّلاة ( معراج السّالكين و صلاة العارفين ) . جناب مؤلّف قدّس سرّه الشريف در آغاز آن بعد از حمد و صلاة و دعا چنين آوردهاند : « و بعد ، اين سرگشتهء وادى حيرت و جهالت و بسته به تعلّقات انيّت و انانيّت و سرگرم بادهء خودى و خودپرستى و بىخبر از مقامات معنويّه و ملك هستى ارادت خالص كردم كه برخى از مقامات روحيهء اولياء عظام را در اين سلوك روحانى و معراج ايمانى به رشتهء تحرير درآورم . . . » . پايان تأليف اين كتاب شريف در بيست و يكم ربيع الثّانى 1358 هجرى قمرى ، برابر با 19 خرداد 1318 هجرى شمسى ، بوده است .