كشورهاى قوى ارتباط نداشته باشيم و يا از جامعهء جهانى جدا شويم ، بيچاره مىشويم ؛ اينها عالم اسباب است و خداى ما اينها نيستند و بايد تكيه گاه ما خدا باشد ، چرا كه امام جواد عليه السلام مطابق اين حديث مىفرمايد :
كسى كه در عالم اسباب غرق شود ، خدا او را به همان اسبابى واگذار مىكند كه نمىتواند خود را اداره كند .
مولا على عليه السلام چه زيبا فرمود : پنج چيز را به شما توصيه مىكنم كه يكى از آن پنج چيز اين است : «
لَايَرْجُوَّنَ أحَدٌ مِنْكُمْ إلّارَبَّهُ
؛ به غير خدااميد نداشته باشيد » ، اگر چنين رفتار كنيم با اندك شكستى مأيوس نمىشويم و يأس و نااميدى در زندگىها به جهت ضعف ايمان و عدم توجّه به خداست .
ب ) كسى كه بدون علم و آگاهى عمل كند ، خراب كارى او بيش از آباد كردن اوست ، در حالى كه اسلام طرفدار اصلاح كارهاست . اگر دهها راه در پيش رو داشته باشيم ، و راهنما نباشد تمام ده راه بايد امتحان شود ، ولى اگر راهنما باشد به راحتى به نتيجه مىرسد . فقها هم بايد در امورى كه فتوى مىدهند ، از اهل خبره استفاده كنند و همه بايد در محدودهء خبرويّت خود كار كنند و فراتر از آن را از اهل خبره استفاده كنند .
متأسّفانه در زمان ما عدّهاى با وامهاى سنگين سراغ كارهايى رفتهاند كه خبرويّت در آن نداشتهاند و ورشكست شدهاند ، در حالى كه امام جواد عليه السلام مىفرمايد : بايد كار به دست اهلش سپرده شود و اين دستور بايد در كشور ما به كار بسته شود و كار را به كاردان سپرد .
مشكات هدايت ( فارسى ) — صفحة 184
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٨٤