34 : كار و بىكارى
قال علىٌّ عليه السلام : « إنْ يَكُنِ الشُّغْلُ مَجْهَدَةً ، فَاتِّصالُ الفَراغِ مَفْسَدَةٌ » . « 1 »
حضرت على عليه السلام مىفرمايد : « اگر كاركردن مايهء رنج و زحمت است ، هميشه بيكار بودن نيز موجب فساد و تباهى است » .
بحث « كاركردن » و نتيجهء آن و همچنين « بيكارى » و اثراتش بسيار مهم است چرا كه « كار » جلوى بسيارى از مفاسد اجتماعى را مىگيرد كه يكى از مهمترين عوامل اين فساد بيكارى است .
در روايات آمده كه بهترين زمان فعّاليّت شيطان بعد از نماز مغرب و عشا است و ساعات اوّل شب به عنوان ساعات غفلت شمرده مىشود كه فريضهء نماز غفيله نيز به اين منظور است ، چون اين ساعات پايان كار و ساعت بيكارى است .
حديث مذكور كار را يك عامل در مقابل فساد و بيكارى را همراه با فساد ذكر مىكند . ولى گذشته از اين ، كار در جاى خودش اهميت زيادى دارد . علماى بزرگ همه فعّال بودند و سفر و حضر براى آنها فرق نمىكرد .
در روايات اسلامى ، به مسألهء تلاش و كوشش براى كسب روزى اهميّت فوق
هامش
( 1 ) بحارالانوار ، ج 74 ، ص 419 .