در قرآن مجيد در داستان قارون ثروتمند گردنكش نيز آمده است كه عقلاى بنىاسرائيل به او گفتند : «
« وَابْتَغِ فِيمَا آتَاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَأَحْسِنْ كَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لَايُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ »
؛ و در آنچه خدا به تو داده ، سراى آخرت را بطلب ؛ و بهرهات را از دنيا فراموش مكن ، و همانگونه كه خدا به تو نيكى كرده نيكى كن ، و هرگز در زمين در جستوجوى فساد مباش ، كه خدا مفسدان را دوست ندارد » . « 1 »
ولى قارون اين نصيحت منطقى و عاقلانه را نپذيرفت و آن ثروت عظيم را مولود علم و تدبير خود شمرد و براى ديگران در آن سهمى قائل نشد . سرانجام خداوند او و ثروتش را در زمين فرو برد . زلزلهاى واقع شد و شكافى در زمين ايجاد گرديد و او و سرمايهاش در آن دفن شدند « فَخَسَفْنَا بِهِ وَبِدَارِهِ الْأَرْضَ » . « 2 »
در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم كه فرمود : «
مَنْ عَظُمَتْ نِعْمَةُ اللَّهِ عَلَيهِ اشْتَدَّتْ مَئُونَةُ النَّاسِ عَلَيهِ فَاسْتَدِيمُوا النِّعْمَةَ بِاحْتِمَالِ الْمَئُونَةِ وَ لَاتُعَرِّضُوهَا لِلزَّوَالِ فَقَلَّ مَنْ زَالَتْ عَنْهُ النِّعْمَةُ فَكَادَتْ أَنْ تَعُودَ إِلَيهِ
؛ كسى كه نعمت خداوند بر او فراوان و عظيم شود نياز مردم به او شديد خواهد شد پس نعمتها را از طريق تحمل اين هزينهها بر خود پايدار سازيد و آن را در معرض زوال قرار ندهيد زيرا هنگامى كه نعمت ( براثر ناسپاسى ) زائل شود كمتر ديده مىشود كه بازگردد » . « 3 »
در كتاب كافى در همين باب روايات ديگرى به همين مضمون وارد شده است و در باب « حسن جوار النعم » نيز رواياتى در اين زمينه ديده مىشود ازجمله يكى از ياران امام صادق عليه السلام مىگويد : از آن حضرت شنيدم كه فرمود :
« أَحْسِنُوا جِوَارَ النِّعَمِ قُلْتُ وَ مَا حُسْنُ جِوَارِ النِّعَمِ قَالَ الشُّكْرُ لِمَنْ أَنْعَمَ بِهَا وَ أَدَاءُ حُقُوقِهَا
؛ همسايه و ملازم خوبى براى نعمتهاى الهى باشيد . راوى عرض
هامش
( 1 ) . قصص ، آيهء 77 .
( 2 ) . قصص ، آيهء 81 .
( 3 ) . كافى ، ج 4 ، ص 37 ، ح 1 .