خود امام عليه السلام آن را تفسير فرموده است كه منظور ، مصيبت رحلت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىباشد .
ولى بنابر اينكه اين تفسير جزء كلام سيد رضى باشد بعضى آن را نپذيرفتهاند و گفتهاند كه منظور ، مصيبت سقيفه و پيامدهاى آن در عصر عثمان و سپس در دوران حكومت امام عليه السلام نظير جنگهاى جمل و صفين و مانند آن است كه دائماً امام عليه السلام با نهايت تأسف درگير آثار مصيبتبار آن بود . « 1 »
البته اگر منظور ، مصيبت رحلت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله باشد آن نيز بعيد به نظر نمىرسد زيرا مصيبت به اندازهاى سنگين بود كه آثارش تا پايان عمر بر قلب امام عليه السلام سنگينى مىكرد همانگونه كه در حالات امام حسين عليه السلام هنگام دفن برادر ارجمندش امام مجتبى عليه السلام مىخوانيم كه بر سر قبر او چنين بيان كرد :
« أأدهَنُ رَأْسِى أم اطِيبُ مَحاسِنى * وَرَأْسُكَ مَعفورٌ وأنْتَ سَلِيبُ
آيا موهاى سرم را روغن بزنم يا محاسنم را خوشبو سازم در حالى كه سر تو در زير خاك پنهان شده و تو غارت زدهاى ( تمام حقوقت را دشمنان غارت كردند ) ؟ » . « 2 »
و در حالات امام سجاد عليه السلام نيز مىخوانيم كه بعد از شهادت پدرش حضرت امام حسين عليه السلام تا پايان عمر همواره عزادار بود با اينكه حدود 40 سال طول كشيد .
علاوه بر آنچه گفته شد اين احتمال نيز وجود دارد كه طبق آنچه در احاديث معروف آمده كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود : « زمانى فرامىرسد كه محاسن تو را با خون سرت خضاب مىكنند » ؛ امام عليه السلام پيوسته آن زمان را انتظار مىكشيد تا شربت شهادت بنوشد و از شرّ اشرار آسوده شود . « 3 »
هامش
( 1 ) . منهاجالبراعه ، ج 21 ، ص 539 ( اين بخش از منهاج بهوسيلهء مرحوم آيت اللَّه كمرهاى نگاشته شده است ) .
( 2 ) . منتهى الآمال ، حالات امام حسن مجتبى عليه السلام و بحارالانوار ، ج 4 ، ص 160 ( با كمى تفاوت ) .
( 3 ) . سفينة البحار ، ج 2 ، ص 604 مادهء « خضب » .