شرح و تفسير طايفهء پرافتخار انصار
امام عليه السلام در اين گفتار فصيحانه مدح بليغى دربارهء انصار ( يارانى كه اهل مدينه بودند و به پيغمبر صلى الله عليه و آله پيوستند ) بيان كرده ، مىفرمايد : « به خدا سوگند آنها اسلام را همچون فرزندى در دامانشان پرورش دادند با دستهاى گشاده و پرسخاوت و زبانهاى گويا و فصيح ، با اينكه نياز مادى به آن نداشتند » ؛ (
هُمْ وَاللَّهِ رَبَّوُا الإِسْلَامَ كَمَا يُرَبَّى الْفِلْوُ ، مَعَ غَنَائِهِمْ ، بِأَيْدِيهِمُ السِّبَاطِ ، وَأَلْسِنَتِهِمُ السِّلَاطِ
) . « فِلْوْ » ( بر وزن حلم ) به معناى بچهء اسب است . در بعضى از شروح نهجالبلاغه اين واژه را تفسير به مُهر كردهاند كه آن هم به معناى بچهء اسب است .
« سِبَاطِ » ( بر وزن صفات ) جمع « سَبَط » ( بر وزن سبد ) به معناى شخص سخاوتمند است .
« سِلاطِ » ( بر وزن صفات ) جمع « سليط » به معناى شخص فصيحى است كه منطق كوبندهاى دارد .
در اين گفتار حكيمانه ، امام عليه السلام ، هم اشاره به نقش انصار در پيشرفت اسلام كرده و هم دو صفت برجستهء آنها را بيان نموده است .
در قسمت اول ، كار آنها را تشبيه به پرورش فرزند مىكند و مىدانيم كه اسلام هنگامى كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله از مكه به مدينه هجرت كرد در واقع همچون نهال يا كودكى بود كه هنوز پرورش نيافته بود . انصار و ياران مدينه بهسرعت به