اينگونه افراد كه هرگز از دنيا سير نمىشوند گرفتار بلاهاى متعددى خواهند شد .
ازجمله گرفتار طول امل و آرزوهاى دور و دراز مىشوند و آخرت را بهكلى فراموش مىكنند همانگونه كه در حديث معروف نبوى و علوى آمده است : «
أَمَّا طُولُ الْأَمَلِ فَينْسِى الْآخِرَةَ
» . « 1 »
اضافه بر اين ، آرامش روح و جسم را بهكلى از دست مىدهند و اگر روزى بخشى از دنيايشان به خطر بيفتد به زمين و زمان بد مىگويند و گاه دست به خودكشى مىزنند .
علاوه بر همهء اينها چون دنيا ، دار مزاحمت است و هر كسى به بيش از حد نياز خود برسد با خواستههاى ديگران مزاحمت دارد ، دشمنى و عداوت بسيارى را براى خود مىخرد . حسودان نيز اينگونه افراد را راحت نمىگذارند و پيوسته در انتظار زوال نعمت آنها هستند .
ولى آنها كه قانعاند و اهل كفاف و عفافاند از همهء اين آثار سوء و مرگبار در اماناند .
* * *
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 335 ، ح 3 .