السَّفَرِ فَبَذْلُ الزَّادِ وَ حُسْنُ الْخُلُقِ وَ الْمِزَاحُ فِى غَيرِ الْمَعَاصِى
؛ اما آنچه در سفر نشانهء شخصيت و جوانمردى است بخشيدن زاد و توشه به ديگران و حسن خلق و مزاح بدون آلودگى به معصيت است » . « 1 »
نكته خطرات مزاح و شوخى
با اينكه مزاح - همانگونه كه گفته شد - باعث آرامش روح و رفع هموم و غموم و است و بهخصوص در مشكلاتى همچون مشكلات سفر ، كار را بر انسان آسان مىكند ولى در عين حال اگر خارج از حساب و كتاب باشد ممكن است عظيمترين مشكلات را بهبار آورد .
بسيارى از مزاحها ممكن است موجب دشمنى و عداوت گردد و كينهها را در سينهها انباشته كند چراكه شخص مزاحكننده نمىتواند كار خود را سالم انجام دهد ، در لباس مزاح بر زخم مخالفان خود نمك مىپاشد و دشنه در پهلوى آنها فرو مىكند .
گاهى مزاح جنبهء انتقامجويى و ايذاء و آزار ديگران را ندارد اما مسائل مبتذل و ركيكى در آن مطرح مىشود همانگونه كه بسيارى از مزاحهاى عوام به اين صورت است . اينگونه مزاحها شخصيت انسان را پايين مىآورد و همانگونه كه امام عليه السلام در كلام حكيمانهء فوق فرمود : هر مزاحى كه اينگونه باشد مقدارى از عقل و درايت انسان را فرو مىريزد .
گاهى مزاح ، توأم با غيبت و تهمت است كه آن نيز از گناهان كبيره مىباشد .
گاه بعضى از مزاحها موجب وحشت و شوكهاى سخت روحى مىشود و افرادى در اينگونه مزاحها جان خود را از دست مىدهند مثل اينكه تلفن را
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 73 ، ص 266 ، ح 2 .