425 إِنَّ لِلَّهِ عِبَاداً يَخْتَصُّهُمُ اللَّهُ بِالنِّعَمِ لِمَنَافِعِ الْعِبَادِ ، فَيُقِرُّهَا فِي أَيْدِيهِمْ مَا بَذَلُوهَا ؛ فَإِذَا مَنَعُوهَا نَزَعَهَا مِنْهُمْ ، ثُمَّ حَوَّلَها إِلَى غَيْرِهِمْ .
امام عليه السلام فرمود :
خداوند بندگانى دارد كه نعمتهاى خاصى را به آنان بخشيده تا بندگان ديگر از آن بهره گيرند ، به همين دليل مادامى كه از اين نعمتها به ديگران مىبخشند خدا آن را در دستشان نگه مىدارد اما هنگامى كه آن نعمتها را از ديگران دريغ داشتند از آنها مىگيرد و آن را به گروهى ديگر مىدهد ( كه اين شكرانه را انجام مىدهند ) . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
اين كلام نورانى را مرحوم آمدى در غررالحكم با تفاوتهايى آورده كه به احتمال قوى منبع ديگرى غير از نهجالبلاغه نزد او بوده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 300 ) .
اضافه مىكنيم : همين سخن با تفاوت مختصرى در تاريخ بغداد نوشتهء خطيب بغدادى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است . ( تاريخ بغداد ، ج 9 ، ص 466 ) .