خداوند توصيه مىكند كه بههنگام فرا رسيدن مرگ ، كسانى كه اموالى دارند ، براى پدر و مادر و نزديكان بهطور شايسته وصيت كنند و آن را حقى بر پرهيزكاران مىشمرد : « كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَى الْمُتَّقِينَ » و حتى در اين آيه از مال الارث به عنوان « خير » ياد شده است كه نشان مىدهد باقى گذاشتن چنين مالى نه تنها عيب نيست بلكه مايهء خير و بركت است .
مخاطب امام عليه السلام حريصانى هستند كه به نام تأمين آيندهء فرزندان به هر درى مىزنند و حلال و حرام را بههم مىآميزند و خود را به زحمت و درد و رنج فراوان و مسئوليتهاى سنگين گرفتار مىكنند .
امام عليه السلام به اينگونه افراد مىفرمايد : براى چه كسى اين اموال را ذخيره مىكنيد ؟ براى افراد صالح كه از آن در راه اطاعت خداوند بهره مىگيرند ؟ در اين صورت آنها خوشبخت مىشوند و شما محروم و زيانكار ؛ در حالى كه زحمت جمع كردن مال را شما كشيدهايد .
و اگر اين اموال بهدست افراد ناصالح و فاسد بيفتد و از آن در مسير معصيت پروردگار كمك بگيرند سرنوشت بدترى خواهيد داشت زيرا علاوه بر اينكه از بركات مال خود محروم شدهايد ، اعانت به اثم و كمك به گناه كردهايد .
بنابراين چه بهتر كه انسان حرص و طمع را كنار بگذارد و به كفاف و عفاف قناعت كند و از گردآورى اين گونه اموال بپرهيزد و اگر اموال فراوانى ، خواسته يا ناخواسته بهدست او افتاد ، تا زنده است از آنها بهره بگيرد و بار سفر آخرت خود را با آن ببندد و صالحات و باقياتى از خود بهجاى نهد و بخشى از آن را بهصورت ارث براى بازماندگانش بگذارد . در اين صورت در قيامت گرفتار حسرت و اندوه نخواهد شد به عكس كسانى كه اموالى را از طرق مختلف گردآورى كرده و براى ديگران گذاشتهاند كه در هر صورت گرفتار حسرت
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 356
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٥٦