بَينَ يدَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَمَّا الَّتِى أَضْحَكَتْنِى فَطَالِبُ الدُّنْيا وَ الْمَوْتُ يطْلُبُهُ وَ غَافِلٌ وَلَيسَ بِمَغْفُولٍ عَنْهُ وَ ضَاحِكٌ مِلْءَ فِيهِ وَ لَايدْرِى أَ رَضِى لَهُ أَمْ سَخِطَ
؛ از شش چيز در شگفتم ؛ سه چيز مرا مىخنداند و سه چيز مرا به گريه وامىدارد . اما آنچه مرا به گريه وامىدارد جدايى دوستان عزيز است ( دوستى همچون ) محمّد صلى الله عليه و آله و وحشت قيامت و ايستادن در پيشگاه خداوند عزّوجلّ و اما آنچه مرا به خنده وامىدارد طالب دنياست در حالى كه مرگ در طلب اوست و غافل است در حالى كه مورد غفلت نيست ، و كسى كه با تمام دهان خود مىخندد و قهقهه مىزند در حالى كه نمىداند از او خوشنود شدهاند يا نه » . « 1 »
* * *
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 75 ، ص 453 ، ح 24 .